“GÜVENSİZLİK”
Üçününde dizleri yığının üzerinde kayıp gidiyordu. Çamurun ağırlığı parmaklarının arasına sıkışırken, her bir avuç sanki içlerine gömülmüş bir sırrı açığa çıkarıyordu. Karahan’ın nefesi hızlanmış, başlarının üzerine çiseleyen yağmurla birlikte zihninde tek bir düşünce dönüp duruyordu: "Umarım sadece telefon çıkar." Alaz’ın gözleri tekrar telefonun ekranına kilitlendi. Sinyalin kesildiği nokta tam burasıydı. O an, kardeşinin sesini duyamamanın verdiği korku, öfkeye dönüşüyordu. Hurşit ise sessizce kazıyor, ama gözleri sürekli etrafı tarıyordu; sanki her an bir gölge belirip üzerlerine çökecekmiş gibi. Kazdıkça sessizlik ağırlaşıyor, üç adamın elleriyle çamuru eşelemesi bir mezar kazıyormuş hissi yaratıyordu. Her biri içten içe aynı soruyu soruyordu: Telefon mu çıkacak, yoksa daha korkunç
- Yazar
