36.Bölüm
Hararetli tanışma faslının sonunda herkes derin bir sessizliğe gömülmüş, gözler hüzünlü biçimde İstanbul’un nadide güzellikteki eserlerinde geziniyordu. Uzun bir ölümcül sessizliğin sonunda, Zeynep sessizliği bozarak konuyu başka yöne kaydırmak için saçma bir çaba içerisinde bulundu. “Artık beni indirseniz iyi olacak." Dedi sakin biçimde.
Ekrem donuk bir yüz ifadesiyle ayağa kalktı. "Şu kıyı nasıl?” dedi.
"Şu ileride ki iyi sanki, daha yakın. Orada durabilir misin?"
Tamam anlamında başıyla onaylamıştı. Konuşacak hali yoktu. Yavaş yavaş kıyıya yaklaşırken herkes sessizliğini koruyordu. Sefa'yla Tuğçe onlardan uzak bir köşede oturuyorlardı. Sefa hala kendine gelmeye çalışıyordu. Yıllarca unutmaya çalıştığı şeyleri bir kez daha itiraf ettirmişlerdi, acısı tazelenmişti. Ve ne kada
