HAPİS
Koştum. Durmadan, Yorulsam da, Nefessiz kalsam da, Koştum. Ama ondan kaçamamıştım... Başaracağımı işaret eden o gölgeler neredeydi? Yıllarımı verdiğim ışığı olduğum gölgeme ne olmuştu? Kayıp mı ediyordum? En kötüsü evimin duvarlarına yansıyan silik, acımasız gölgem aksini iddia etmiyordu. Olmaz, yeniden başlayamazdım. Bunun için tüm seçeneklerimi elemiştim, Yeniden başlayamazdım. En son ne zaman ağladığımı hatırlamıyorum veya bu kadar acınası durumda olduğumu. Sesimi çıkaramama ağlıyorum. Yarım kalan cümlelerimi tamamlayamayışıma... bu kadar yaklaşmışken her şeyin mahvoluşuna. Yıllarca beklediklerim, gidemediklerim ve asla gelmeyecek olanlara ağlıyordum. Yatağımda küçücük olana kadar dizlerimi kendime çektim sanki biraz daha zorlasam yok olmayı başarabilecektim. Ruhum ağlıyor.
- Yazar
