Rüçhan Hanım, her zamanki zarafetiyle koltukta oturuyordu. Yüzündeki ifade alışıldık sessiz sakin ifadeden çok uzaktı. Sıcaktı. Heyecanlıydı.
“Melike,” dedi gözleri parlayarak. “Erman’dan duydum... Hamileymişsin. İnan bana, bu haber beni öyle mutlu etti ki…”
Melike yutkundu. Bu sevinci paylaşamıyordu. Yüz ifadesi bir şey söylemiyordu ama içi konuşuyordu.
Oğlunuzun kim olduğunu bilseniz... o sevinç, yerini utanca bırakırdı.
Rüçhan Hanım, onun sessizliğini yanlış yorumlamış olacak ki, yumuşak bir sesle devam etti:
“Bu çocuğu babasız büyütme kızım. Erman’la yeniden bir araya gelmeniz... bence hâlâ mümkün. Hem sen, hem bebek için.”
Melike gözlerini yere indirdi. Ellerine kenetledi. Derin bir nefes aldı ve sesini toparlamaya çalıştı.
“Rüçhan Teyze… Sizi kırmak istemem ama bilmeniz gereke
