“Uzun süredir içimde tuttuğum ama artık daha fazla saklayamayacağım bir şey.”
Sessizlik, koyu bir sis perdesi gibi masaya yayıldı. Beklerken Yavuz, çatalıyla tabağın kenarına hafifçe vurdu, fakat ses anında yok oldu. Herkes gözünü Melike’ye dikmişti. Gözleri bir anlık tereddütle dolaştı herkesin yüzünde, sonra Zeki’ye döndü ve güç almak ister gibi masanın altından elini sıktı. Bir an durdu, sonra tekrar ailesine döndü.
Korhan Bey kaşlarını hafifçe çatmıştı. Billur’un yüzünde ise çoktan bir tedirginliğin gölgesi belirmişti. Sessizce peçetesini katladı, masanın üzerine bıraktı. Lidya ve Yavuz da bir anda dikkat kesilmişlerdi. Herkesin içinde büyüyen o sessiz sessizlikte, sadece kalp atışları duyuluyordu.
Melike derin bir nefes aldı. İçindeki sırrı söyleyecek sözcükler boğazına kadar gelip
