Zeki’nin “Erman’ın bunu bilmeye hakkı var,” dediği an, Melike’nin içinde cam kesiği gibi sızlayan bir acı dolaştı.
“Zeki…” dedi boğuk bir sesle, gözlerindeki yaşları bastırmaya çalışarak. “Anlamıyor musun? Erman bir dolandırıcı. Onunla ilişkimi bitirdim çünkü iyi biri değildi. Bana zarar veriyordu.”
Derin bir nefes aldı ama konuşmakta hâlâ zorlanıyordu. Dudaklarından dökülen her sözcük, boğazını yakıyordu.
“Ona hamile olduğumu söylemek… sanki hâlâ bir geleceğimiz varmış gibi bir hayale yol açar. O kapıyı çoktan kapattım. Hem de sonsuza kadar. Artık onunla hiçbir bağım yok. Bu çocuğu da ona söylemeyeceğim.”
Odaya ağır bir sessizlik çöktü. Melike, ilk kez bu kadar net ve kararlıydı. Bu yalnızca korkularıyla değil, geçmişiyle de verdiği bir hesaplaşmaydı.
Zeki, karşısındaki bu öfke dolu
