Elif,
Canım yanıyordu.
Yediğim onca dayak, atlattığım ölüm tehlikesine rağmen hala hayattaydım ama ruhumun bir yanı, kaybettiğim ikinci yavrumla beraber ölmüştü sanki.
Olayların hengamesinden fark edemediğim acısı yavaş yavaş üzerime çökerken başıma gelen her şeyden Azad’ı sorumlu tuttuğum için, içimdeki öfke de katlanarak büyüyordu.
Hastanede karısına karşı sözüm ona beni savunmuştu ama iş işten geçtiği için gözümde bir değeri yoktu. Onca lafı da zaten beni ikinci kadın yaptığı için, tutup karısının evine metres gibi soktuğu için yemiştim.
Şimdi telafi etmek için ne yaparsa yapsın, ne yaşadıklarımı geri alabilir ne de içimden sökülen yavrumu geri getirebilirdi.
Onun için bir çift memeyle kalçadan, s.ilecek bir kuytudan fazlası olmadığımı yüzüme defalarca kez haykırdıktan sonra şimd
