Silah sesleri patladığı anda ne olduğunu bile anlayamadım. Bir an önce sözler havada asılı kaldı, bir an sonra Demir sert bir refleksle üzerime kapandı. Göğsü yüzüme çarptı, kolu başımın arkasını sardı, bedenini kalkan gibi önüme koydu. Barut kokusu, çığlıklar ve devrilen sandalyelerin sesi birbirine karıştı.
“Serenay!” dedi, sesi kulaklarımın dibinde sert ama panikti. “Cevap ver bana. İyi misin?”
Nefesim düzensizdi ama bilincim yerindeydi. “İyiyim,” dedim hızlıca. “İyiyim, bana bir şey olmadı.”
O an çevrede koşuşturmalar başladı. Demir’in adamları bir anda her yerden belirdi. İkisi silahların geldiği yöne doğru ilerledi, biri önümüze geçti. Demir başını kaldırmadan beni kontrol etmeye başladı. Yüzüme dokundu, yanaklarımı, kollarımı, omuzlarımı yokladı. Sanki gözle değil de dokunarak em
