Her yer karanlık ve korkuydu, nereye dönsem karanlık. Kulağıma Ateş'in bağırışlarını duyuyordum ama sesim kendini bulamadı.
Biraz daha zorladım kendimi gözlerimi biraz açabildiğimde onun kucağındayım. Arabanın yükselen sesini duyuyordum ama tepki vermek çok zordu. Sesimi biraz bulduğumdan gözleri bana dönmüş korkuyla bakmıştı bana.
"A..ateş, canım yanmıyor... merak etme tamam mı? "
"şşşşş tamam sevgilim yorma kendini ama uyumada tamam mı beni dinle sadece konuşmaya çalışma. "
Kafamı usulca salladım ama bilincim gelip gidiyordu söyledikleri uğultuya dönüşmeye başlamıştı yeniden.
*ATEŞ*
"Berk nerde Deniz. Bir şey bulamadınız mı hala? "
"Yok abi çocuklar ilgileniyorlar ama daha bir gelişme olmadı."
Sinirle masayı tekmeleyip ters düz ettim. Deniz saatlerdir kayıptı ve beni defalarca
