Berdel Çıkmazı ( Berdelle birleşen hayatlar)

YAZARIN ANLATIMI Diyarbakır'da her zamanki gibi bir sabaha uyandı Rojda ama bu sabah olacak olaylar onun hayatını ve beraber diğerlerin hayatınıda değiştirecekti Rojda 19 yaşında beyaz tenli ela gözlü zayıf ama vücudu güzel uzun boylu bir genç kızdı. Eve sürekli Rojda'yı istemek için dünürçüler gelirdi. Ama Rojda'nın babası Rojda'yı kimseye vermez çünkü Rojda evin tek kızı ve göz bebeğiydi. Bu yüzden güvenmediği adama kızını emanet etmek istemiyordu. Bide Rojda'nın abisi Cihan vardı oda 24 yaşında esmer uzun boylu ela gözlü kaslı bir gençti ve bütün kızlar onun peşinden koşuyorlardı. Ama Cihan'ın gözü kimseyi görmüyordu bütün dikkatini işine vermiş sadece çalışıyordu bu şekilde hayatlarına devam ediyorlardı taki sabah amcaları Boran ağa kahvaltıya gelene kadar. Boran ağanında iki oğlu bir kızı vardı oğuları Mehmet büyük olan evli ve iki çocuk babasıydı Baran ise daha 24 yaşında aynı Cihan'ın ikizi gibiydi. İki kuzen birbirlerine çok benziyorlardı tabi birde Esma vardı oda 20 yaşında esmer ama yeşil gözlü zayıf ve güzel bir kızdı . Herkes hayatını yaşarken kader gelip kapılarını çalar ve berdelle kesişir yollar bakalım bundan sonra neler olacak evet bundan sonra karakterler kendi ağzıyla anlatakcak umarım beğenirsiniz iyi okumalar. Rojda'dan Bugün Boran amcamlar kahvaltıya geleceklerdi o yüzden erkenden yataktan çıkıp üstümü değiştirdim. Aşağıya inerken annem Hatice hatun bana seslendi "Kızım amcanlar gelecek şimdi hadi çabuk olalım!" "Tamam anne yetiştiririz merak etme hem dört kişi gelecek hemen hazırlarız şimdi masayı." "Tamam Rojda kızlar mutfakla ilgilendiler sende masaya bak bende babana bakıcam sonra yardıma gelirim." "Tamam anne sen bak babama ben herşeyi hallederim hadi babam sesleniyor bekletme daha fazla" diyip mutfağa geçtim aslında biz Diyarbakır'da büyük aşiretlerden biriydik bu yüzden evinizden hiç misafir eksik olmazdı. Konakta çalışan 3 çalışanımız vardı ama bizde mutfağa girip yardım etmeyi asla ihmal etmezdik. Evet masayıda hazırladım bitek çay kaldı oda soğumasın diye en son getirecez. -"Anne amcamlar geldi hadi yazmanı düzelt ben kapıyı açmaya gidiyorum." gelen araba seslerini duyup kapıya gittim. "Tamam kızım." avluya çıkıp amcamları karşılamak için korumaların kapıyı açmasını bekledim. "Hoşgeldiniz amca!" diyip ellini öptüm oda başımı öptü tabi ben amcamı çok seviyorum kızından ayırmıyordu beni tıpkı yengem gibi. "Hoşbulduk Rojda'm nasılsın iyimisin kızım?" "İyiyim amca sen nasılsın?" derken de yengemin elini öpüp içeriye buyur ettim. "Rojda kızım Baranla Esma başka arabayla geliyorlar yolda tatlı almak için durdular seni onları karşılarsın kızım!" "Tamam yenge siz geçin içeri ben onları beklerim." Yengemler içeri geçtikten beş dakika sonra Baran abi ve Esmada geldi. Baran abi aynı abim gibi yakışıklıydı ama çok sinirli bir yapısı vardı Mehmet abi ve Esma ona göre daha sıcak kanlılardı. "Hoşgeldiniz!" ellerindeki poşeti alırken Baran abi yine her zamanki yüz ifadesiyle bana baktı! "Hoşbulduk babamlar girdimi içeri?" "Evet Baran abi yemek salonundalar buyur geç!" her abi dediğimde neden yüzüme böyle baktığını hiç anlamıyorum! "Sende hoşgeldin Esma nasılsın?" dedim öpüp sarılırken. Esma benim olmayan ablam gibiydi ve abim Cihan'a aşıktı umarım evlenirler çünkü abim Esma gibi güzel ve temiz kalpli birini hak ediyor! "İyiyim güzelim sen nasılsın?" "Bende iyiyim hadi içeri geçelim babanlara ayıp olmasın!" dedim Esma'ya yol verirken. Kahvaltıya başlayalı nerdeyse yarım saat olmuştu herkes sohbet ediyordu. Tek eksik Mehmet abiydi onun işleri olduğu için şehir dışına gitmiş karısı ve çocuklarında yanına almıştı tam her şey güzel giderken amcam ortaya bombayı attı! "Kardeşim diyorum ki sizin Rojda'yı bizim Baran'a alalım kızım Esma'yıda sizin Cihan'a verelim!" nefesimi tutmuş amcamı soluksuz dinliyorum şuan! "Sen ne diyorsun baba Rojda benim bacım gibidir nasıl ona o gözle bakarım?" ben daha amcamın söylediği lafın şokunu atlatamadan Baran abi sinirle soludu! "Rojda senin bacın değildir Baran amcanın kızıdır ve nikahta düşer otur yerine büyüklerine saygısızlık yapma!" amcam Baran abiyi susturup tekrar babama yöneldi. Şuan iki kişinin dudaklarının arasında benim hayatım söz konusu! -"Hakklısın abi bilirsin Rojda'yı istiyen çok ben kimseye güvenmediği için vermiyorum ama Baran kızıma gözü gibi bakıcağına eminim o yüzden benim için münasiptir hem Esma kızımdan daha hayırlı gelin nerde bulacam?" babam resmen beni şuan vermişti! "Hayırlı olsun o zaman en kısa zamanda istemeleri yapalım düğünleride beraber olsun zaten berdel olacak!" "Tamam abi!" Babam ve amcamın konuşmalarını masadaki herkes gibi bende nefesimi tutarak dinledim, Esma ve abim için sıkıntı görünmüyordu onlar evlenebilirdi kişilikleri benziyordu. Ama benimle Baran'ın evlenmesi olmaz bi kere ben ona abi diyordum nasıl olacaktı? "Anne babam amcam ne diyor ben nasıl Baran abiyle evlenirim?" bir umut yanımda oturan annemin kulağına fısıldadım. "Kızım sus şimdi konuşulacak yermi hem Baran'dan iyi kocamı bulucaksın?" "Anne ama o benim abim gibi ben nasıl yapıcam?" artık son çırpınışlarımdı! "Alışırsın kızım zamanla! Buralardaki töreyi biliyorsun kız alırsan kız vermek zorundasın!" Sonunda amcamlar evlilik ve isteme hakkında yarım saat daha konuştuktan sonra kalktılar ilk benim istememi yapıcaklarmış amcam öyle uygun görmüş. Yarın akşam istemeye gelecekler. Ben abi dediğim adamla evleniyorum nasıl olacak bilmiyorum ama abimle Esma bu berdel kararından çok mutlular! "Ben Esma'yı tanıyorum başkasını başıma taç edeceğime amcamın kızını alırırm!" dedi abim. Tek sıkıntı Baran abi! O beni bacı gözüyle görüyormuş, küçükmüşüm olmazmış daha birçok bahane üretsede amcam kararından dönmedi ve yüzükleri almak için bugün Baranla çarşıya gitmemi istedi! İnsanların iki kalıfla benim hayatımın bütün herşeyi değişti. Ben şimdi senelerce unutmaya çalıştığım adama abi demek zorunda kaldığım adama gelin oluyorum!