Ömer elini başımı bir yere çarpmamam için başımın üstüne koyarken ben de yavaşça arabadan indim ve kapıyı kapattım. Kesin Anıl, Kübra, Kader ve Nazlı Teyze evde doğum günümü kutlamak için bekliyorlardı.
Onlara ayıp olmasın diye üstümü düzeltip Ömer'e döndüm.
"Herkes evde beni bekliyor değil mi?"
Ömer başını sallayınca gözlerimi kapatıp biraz dinlendirdim ve geri açıp yürümeye başladım. Beni bu kadar düşünen insan varken içeriye asık suratla giremezdim. Belki onlar doğum günümü kutlayınca kendimi eksik hissedip ağlayacaktım ama en azından içeriye gülen bir yüzle girmeliydim.
"Gidelim hadi."
Kapının önüne gelip tam kapıyı çalacakken Ömer beni durdurup önüme geçti.
"Beni korkutuyorsun artık Yağmur. Az önce ağlıyordun ama şimdi içinden gelmemene rağmen gülümsüyorsun daha doğrusu gülümsem
