(2 YIL SONRA)
Yıllar, aylar, haftalar, günler, saatler bir bir geçiyordu. Hiçbir zaman varamayacağız dediğimiz her dakikaya iyi kötü bir şekilde varıp, hayatımızı ona göre yaşıyorduk.
Kimimiz en değerlisini kaybedip sanki bir daha normal hayata dönemeyecekmis gibi hissedip, kimimiz ise yaşadığı şeylere tepki bile vermemiştir.
Bazılarımız sonsuz bir hayat sürecekmis gibi hissederken bazılarımız ise sanki şu an tam da nefes aldığı an öleceğine inanır.
Mesela ben babamı kaybettiğim ilk saniye sanki göğüs kafesim parçalanmış gibi hissetmiştim. Hayatın sadece onun için değil, benim için de bittiğini düşünmüştüm ama üstünden çok zaman geçmeden güçlü olmam gerektiğini anlayıp dimdik bir şekilde ayakta durmuştum.
Sonra annemin ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğrenmiştim. Dünyam o an
