25.Bölüm
İstanbul, Ekim 2012. "Hoş geldin oğlum, buyur geç." Annem de arkamızdan gelirken ben elimde papatya buketimle kenara geçtim, İstinye gözlerini benden ayıramamıştı ta ki annemin ona seslenmesine kadar. "Alayım oğlum." Annemin oğlum diye seslenmesi ve montunu alması ne güzel incelikti. Dudaklarımı ısırdım. Belki yavaş yavaş kabulleniyorlardır. Bu kadar hızlı olmasını beklemiyordum. Allah'ım heyecandan ölmesem bari! Hep birlikte masaya geçtiğimizde ben çiçekleri suya koyayım diyerek eve mutfağa girmiş ardından boynuma hemen su çarpmıştım. Sakin ol Oya. Olamıyordum! Kalbim öylesine küt küt atıyor ki... İstinye... O sadece hayallerimdeki adamdı. Sonra mektuplarımdaki hislerim oldu. Şimdi de... belki hayat arkadaşım olacak... Dudaklarım hayallerimin verdiği mutlulukla yana
- Yazar
