“Belki de bırakman lazımdır Feride…Önüne bakman gerekiyordur, önümüze bakmamız gerekiyordur... Başka insanlara şans vermeliyizdir belki. Yaşlarımız oldu yirmi yedi… Yani benimki yirmi beş ama olsun.” Söylediklerimden sonra kısaca gülümsemiş ve devam etmiştim,
“ Belki artık geçmişimizdeki yüklerden kurtulup önünüze bakmalıyızdır.” Söylediklerimden sonra bir kaç saniye bakışlarımı izlemişti, ardından bakışlarımda ne gördüyse elini yanağıma koyup okşadı.
“ Tuğrul ağabeyle olmadı değil mi.” Adını duymamla bir kaç gün önce yaşanan telefondaki son konuşmamızı hatırlayıp derin bir nefes bırakmış ardından gözlerimden hali hazırda akan yaşların devamının gelmesini engelleyememiştim. Biz başlamamıştık ki…
“Başlamadı ki olsun, Huriye teyzeyi kaybettiğimiz gece çağırdım, gel konuşalım dedim. Bana
