Kendine olan güveni her adımında vücut dilene yansıyordu. Askerlik ruhuyla bütünleşmiş gibiydi. Haliyle etraftaki erkekler ister istemez yeni gelen Üsteğmene olan bakışlarına mâni olamıyorlardı. Çaktırmadan baktıklarını sanıyorlardı ama Hüma her birinin farkındaydı. Lakin hiçbiri umurunda değildi. Omzundaki tüfeğini daha da havalı tutarak yoluna devam etti.
Ancak bu umursamamazlık Yüzbaşı Mahir Atmaca için geçerli değildi. Tehlikeli kısık bakışları her birini delerek geçiyordu. Bunu gören askerler hızlıca toparlanarak kafalarını çevirse de Mahir hepsini not almıştı. Hafızası fazla güçlüydü.
Hüma önünde yürüyen arkadaşlarına yetiştiğinde Akın’ın telefon konuşmasına şahit oldu. “Anacuğum etma daa gurban olduğum.”
Akın’ın kulağına dolan sözler her neyse yüzünü sıkıntıyla sıvazlamasına ne
