Bacak bacak üzerine atarak kadınsı özgüveniyle kurulduğu tekli koltuk biraz önce Mahir Yüzbaşının oturduğu koltuktu. Cesur yırtmacı pürüzsüz bacağını gözler önüne sererken kollarını koltuğun kenarlarına koyup karşısındaki manzarayı izliyordu.
Kırılma sesiyle yalandan yüzünü ekşitti. Bu ses Tufan denen adamın çalı gibi kırılan kolundan yükselmişti.
Adamın ağzına tıkadığı büyükçe bir bez parçasının sayesinde o iğrenç sesinin duyulmasını engellemişti. Mahir bu işlerin profesyoneliydi. Usta bir cellat gibiydi.
Yaklaşık beş dakika da adamın haşatını çıkarmış, adeta kırılmadık kemik bırakmamıştı. Öyle büyük bir öfkeyle dövüyordu onu ki canlı lazım olmasa bu kadar uğraşmaz kafasına sıkardı.
“Bize canlı lazım.”
Durağan sesiyle mırıldandığında Mahir adamın kafasını duvara sürtmekle meşguld
