Kimse kendine söylediği yalanlarla çok fazla yol alamaz. Reyyan bir buhranın içinden çıkamayıp debelendikçe bazı yalanlara tutulmuştu. İstanbul'dan ve Ufuk'tan uzaklaşırsa yaşadıklarını atlatmak daha kolay olurdu. Hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam etmeye çalışırsa karşılıklı oluşan yaraları kurtlanır birbirlerine daha büyük zarar verirlerdi. Bu defa da arkasına bakmadan giden kişi Ufuk olurdu. Yalnızlık her türlü çıkar yol ise Reyyan bir an evvel hakikatlerden kaçıp yalana sığınmalıydı. Genel geçer doğrular değildi bunların hiçbiri. Yaşanılan her acı tek taraflı kayıplık vermemişti. Ve şimdi görüyordu ki Reyyan en çok da Ufuk... Bir gece yarısı penceresinin önünde, ellerini birbirine sürterken gece ayazı buharlaştırmışken nefesini gökyüzüne doğru kayboluyordu bir duman bulutu. Başı
