Kimi zaman kader, en sessiz çığlıkları duyar. Ve kimi zaman en büyük savaşlar, en kırık kalplerin içinde verilir...
Kader bana ne sundu bilmiyorum... ama ben artık sadece seyirci değilim. Sessizdim. Ama içimde fırtınalar vardı-duyulmayan, görülmeyen...
Birini sevmek, onunla aynı kaderi istemekti. Ya da... ona rağmen ayakta kalabilmek.
Araf Atabay'ın anlatımından;
Kapıyı açtığımda karşımda gördüğüm Sara ile nutkum tutulmuştu. Zarif ve olağanüstü görünüyordu... Ona çok güzelsin demek istedim. Kendime verdiğim bir söz vardı ve bu yüzden ifademi korudum.
Gözlerinde hayal kırıklığını görsem de belli etmedim. O da bir şey söylememişti.. Yanına yaklaştım ve cebimden yüzük kutusunu çıkardım bir şey demeye gerek yoktu her şey ortadaydı..
Yüzüğünü sol elinin sol parmağına taktım sonra kendi y
