Çok keyifli geçen yemekten sonra arabaya bindik. Patlamak üzereydim.
Sert bir tonla "Araf, artık yeter! O yemeği neden yaptığını, beni neden yanına aldığını bilmeye hakkım var.
Araf gözlerini yola dikmişti, kısa bir sessizlikten sonra konuşurken: "Senin ormanda bayıltan piçin bu olduğunu öğrendim. Zaten bu yüzden oradaydık."
Şaşkınlıklar içerisindeydim. Bu işin içinde bir iş vardı.. "Ne demek bu? Sen... bilerek mi davet ettin onu? O... ormanda beni bayıltan kişi oydu, değil mi?"
Araf başını salladı, sesi buz gibiydi: "Evet. Ve ben onun gibi birine yumruk atmaktan fazlasını yapabilirdim. Ama bu mesele kişisel olmaktan çıktı artık." demişti..
Ne demek kişisel olmaktan çıktı..?
Öfkeyle:"Benim için kişisel! Beni bayılttı, ormanda savunmasız haldeyken! Sen de onu yemeğe davet ettin?" ..
