Senin buradan çıkışın yok. Ne buradan gitmene izin veririm ne de benden gitmene,” demişti.
“Biliyorum,” dedim, sertçe yutkunarak. “Ama biliyor olmam, bir gün özgür olacağım ümit etmeme engel olmuyor, Ferman Ağa. Elbet bir gün kuş olur, uçarım bu diyardan,” deyip döndüm arkamı. Hızlı hızlı yürümeye başlamıştım. “Yavaşla biraz,” dediğinde, “Yağmur çiseliyor, hızlanalım,” deyip daha da hızlanmıştım. Adımlarıma, “Mahi, bekle,” dedikçe hızlanmıştım. Ben hızlandıkça yağmur da hızlanmış, yürümeyi bırakıp koşmaya başlamıştım.
Sırılsıklam olmuş olmaya aldırış etmeden koştum, nefesim kesilene kadar. “Mahi, dur!” deyip beni kolumdan yakalamıştı Ferman. “Delirdin mi?” derken, ilk defa korkmadan diktim gözlerimi gözlerine. “Korkma, Ferman. Bilirsin, her kuş dönüp dolaşıp geri döner kafesine,” dedim.
