Akşam yemeğinde babam, benden küçük olan kardeşim Derman’ın dönmeye karar verdiğini söylemişti. Derman, bundan yıllar önce evlenip Diyarbakır’a yerleşmişti eşiyle beraber. “Ev ayarlayın,” dedi. Ben de, “Gelin konağa yerleşsin,” diyen babama, “İyi etmişsin,” dedim. Ben isterdim ki bütün kardeşlerim bir arada, yanımda olsun. Biz altı kardeştik: En büyükleri ben, benden sonra Devran, Cihan, Sultan, Ezman ve Seyran. Sultan Mardin’e gelin olmuş, Seyran ise liseyi bitirmiş, “Köyde yaşayacağım,” deyip babaannemin yanına yerleşmişti bir yıl önce, mecburen.
“Aslında Derman’lar da gelsin, hep birlikte çiftliğe gidelim, hem annan da görsün gelinimizi,” diyen anneme, “Olur, hele bir gelsinler, kış gelmeden gideriz,” demiştim. Gece çökmüş, herkes odasına çekilmişti. Mahi bugün yorulmuş olacak ki kitap
