Nikahtan sonra eve gelmiş, zaman kaybetmeden dini nikahımızı da kıymıştık. Şu an yanımda oturan adamla hem dinen hem resmen evliydim. Nikahtan sonra Mahirlere geçmiş Asiye teyzenin hazırladığı sofrada hep beraber akşam yemeği yemiştik şimdi de çaylarımızı içiyorduk. Mahirle henüz konuşma şansım olmamıştı, konuşmayı bırak yüz yüze gelmekten bile utanıyordum. Her yüzüne baktığımda gece ne yapacağımı düşünüyor hem stresten hem utançtan kıpkırmızı oluyordum. Birden Tuğrul ağabeylerin ayaklanmasıyla dikkatimi o yöne çevirdim. Keşke bugün hiç gitmeselerdi…
“Kardeşim tekrardan hayırlı olsun. Biz de artık kalkalım geç oldu.” Korkuyla yutkundum, Mahir cevap verdi,
“Ayaklarınıza sağlık kardeşim. Yanımızda olduğunuz için teşekkür ederiz” ben de aynı şekilde teşekkür etmiş hepsiyle öpüşmüş ayak üstü
