Yağmur aldığı yemekleri getirip önüme dizerken, yeni bitmiş olan ilaçla birlikte maskeyi ağzımdan çekip kapattım. Maşallah, restoran açardı bunlarla. Ayrıca, beni düşünmesi de sinirlerimi bozuyordu sadece. Başka hiçbir işe yaramıyordu. İştahım bile kapaniyordu o böyle yaptıkça. Çünkü, her seferinde eski hali geliyordu gözümün önüne. Canımı yakmak istercesine, eski günleri yad edip duruyordu beynim, ama Yağmur diyen kalbimin aksine. İyi de yapıyordu. Unutmamam lazımdı. Unutturmamam kalbime.
"Bunları sadece ikimiz mi yiyeceğiz, yoksa bir ekip çağırdın mı yardım için? "
"Doktor vücudu çok zayıf dedi."
Sen bana şişko dediğinde kusarak zayıflamaya çalıştığım için oldu o.
"Yiyemem ben bu kadar şeyi." diyerek arkama yaslandığım sırada çalan kapıya bakmak için ayaklandı Yağmur.
"Senin ekip
