Lucas gün boyunca ortalıkta yoktu.
O yokken ev koca bir labirente dönüştü.
Her kapı bir sır, her oda bir yalan gibiydi.
Sanki gözle görülmeyen duvarlar vardı ve ben bu duvarların ardında nefes almaya çalışıyordum.
Yatağın kenarında otururken düşüncelerim geçmişe kaydı.
Annemin yüzü, hastanedeki korkulu anlar, kaçırılışım, Lucas’ın ilk bakıştaki öfkesi, sonra yavaşça yumuşayan sesi.
Hepsi kafamda dolaşıp duruyordu.
Ama son gece…
Lucas’ın adamının söylediği sözler…
“Mira planı öğrenmeden… elimizden kaçar.”
Mira kimdi?
Lucas neden ondan hiç bahsetmedi?
Ve neden Lucas’a güvenen adamları bile onun duygularını tehdit olarak görüyordu?
Bir cevap bulmalıydım.
Ama önce, biraz daha bilgiye ihtiyacım vardı.
Ve bu ev… sırlarla dolu bu ev bana bir şeyler fısıldamak istiyordu.
---
Güneş
