Uyandığımda, gözlerimin altında mor halkalar vardı. Uyku bana artık sadece kısa bir kaçıştı. Karanlık düşünceler, gecenin ortasında bile içimde çığlık atıyordu.
Lucas’ın evinde kaldığım her dakika, içimdeki güven duygusunu biraz daha sorguluyordu. Ona yaklaşmakla ondan kaçmak arasında sıkışmıştım. Mira’nın fısıltıları, gizli konuşmalar… hepsi beynimde dönüp duruyordu. Ama o sabah, Lucas kapımı çalmadı. Sessizlik vardı sadece.
Bu sessizlik, beni daha da huzursuz etti. Evden çıkıp salona indiğimde onu koltukta otururken buldum. Saçları darmadağınıktı, gözleri uykusuzluktan kan çanağına dönmüştü. Elinde tuttuğu boş kahve kupasına bakıyordu. Sanki gece boyunca bir karar verememiş gibiydi.
Beni gördüğünde başını kaldırdı. Göz göze geldik. Bir şey söylemek istedim ama kelimelerim, boğazımda d
