Ertesi sabah yine aynı rutinleri ile karşı eve gidip kahvaltılarını etmişlerdi. Kahvaltı sonrasın da Kerem Asiye ablanın doktoru ile konuşmak için evden çıkmıştı. Ömer amcaya onu bir kaç saat idare etmesi için izin istemişti. Çocuklar okula gittiğinde ise Elif evde Seda ve Asiye abla ile kalarak, dışarıda sürekli onun yalnız kalmasını bekleyen Kenan’dan habersiz, onlarla ilgilenmişti.
Kerem doktorun yanından çıktığında morali oldukça bozuktu. İnşaat alanına geldiğinde hastane önünde çaresizlikten akıttığı göz yaşlarından eser yoktu. Her şey üst üste geliyordu. Bir türlü yüzleri gülmemişti. Belki hakkı yoktu ama bugün öğrendiklerini çocuklardan saklamalıydı. En azından bir çaresini bulana kadar saklamalıydı. Çünkü hiç biri bu haberi kaldıramaz morale ihtiyacı olan annelerine yansıtırlardı.
