Kahin eğilip omzumdan tuttu. “Her şey yoluna girecek. Merak etme.” Bunları söyledikten sonra mektubu kucağıma koyup bir anda yok oldu. Birazdan okuyacaklarım hiç hoşuma gitmeyebilirdi. Yine de okumam gerekiyordu. Derin bir nefes aldım. Geleceğimle yüzleşmek için zarfı açtım.
İçinde birkaç satırın yazdığı bir kâğıt vardı. Ancak mektup sadece yazı değil bir tür anı da taşıyordu. Daha zarfı açar açmaz etrafım bulanıklaşmaya başladığında anladım bunu. İlk önce o koku geldi burnuma. Çok aşina olduğum bir koku. Savaşın kokusu. Sonra ayak seslerini duydum. Ve kendimi gördüm. Yerde yatan, parçalanmış ölü bedenler arasında sağ elimle tuttuğum kılıcımı yere sürüyerek öylece yürüyordum. Başım öne eğik, omuzlarım çökmüştü. Topallıyordum. Sol kolumdan kan damlıyordu yere. Çok değil bir iki adım s
