bc

SON VARİS

book_age18+
0
TAKİP ET
1K
OKU
family
forced
opposites attract
second chance
heir/heiress
sweet
bxg
kicking
city
small town
secrets
musclebear
like
intro-logo
Tanıtım Yazısı

Dr. Leyla Arslan

“Derya, sen de benim gördüğümü mü görüyorsun?”

“Bir dakika, Leyla. Sıfırları sayıyorum.”

Önümdeki sözleşmeye bir kez daha baktım. Hayatımda ilk kez bir iş teklifini değerlendirirken maaşın yazılı olduğu rakamı yanlış okumuş olmayı diliyordum. Çünkü doğru okuduysam ya bu insanlar paranın hesabını bilmiyordu ya da bizden isteyecekleri şey hiç de normal değildi.

“Hocam,” dedim, gözlerimi kâğıttan ayırmadan. “Bu ücret aylık mı?”

“Evet, Leyla.”

“İkimiz için toplam?”

“Kişi başı.”

Derya’yla birbirimize baktık.

“Deryacığım, sen hiç Mardin’e gittin mi?”

“Hayır.”

“Ben de gitmedim. Çok ayıp etmişiz. İnsan kendi ülkesini tanımalı.”

Cemil Hoca gülmeye başladı.

“Daha beş dakika önce gitmem diyordunuz.”

“Hocam, beş dakika önce Mezopotamya’nın tarihî ve kültürel zenginliklerini yeterince değerlendirememiştim.”

Derya dirseğiyle koluma dokundu.

“Leyla, ciddi ol biraz.”

“Gayet ciddiyim. Hatta şu an bavulumu düşünüyorum. Mardin’de kışlar sert geçiyor mu acaba?”

“Önce sözleşmenin tamamını okuyun da sonra bavul hazırlarsınız,” dedi Cemil Hoca.

Haklıydı. Üstelik dosyanın henüz yarısına bile gelmemiştim.

Sayfaları çevirdikçe yüzümdeki gülümseme yavaş yavaş kayboldu. Altı aylık zorunlu ikamet, özel çalışma alanı, sıkı gizlilik şartları, ailenin izni olmadan üçüncü kişilerle paylaşılmayacak bilgiler…

Bir dakika.

“Hocam, bunlar bizi doktor olarak mı işe alıyor, yoksa gizli servise mi?”

Derya başını uzatıp okuduğum maddeye baktı.

“Konak içerisinde belirlenen alanlar dışında bulunulamaz,” diye sesli okudu. “Leyla, bunların konağında ne var acaba?”

“Bilmiyorum ama bu kadar gizlediklerine göre ya hazine saklıyorlar ya da ailecek vampirler.”

“Leyla!” diye uyardı Cemil Hoca.

“Tamam hocam, sustum. Ama kabul edin, biraz tuhaf.”

“Varlıklı ve tanınmış bir aile. Özel hayatlarına önem vermeleri normal.”

“Peki, hastamız kim?”

“Mahir Zeryan. Ailenin tek erkek varisi.”

“Evli mi?”

Cemil Hoca gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktı.

“Resmî olarak hayır.”

Kaşlarımı çattım.

“Resmî olarak ne demek hocam? Gayriresmî evlilik diye bir seçenek mi var?”

“Konakta üç kadın yaşıyormuş.”

“Üç kadın?”

“Evet. Ailesinin çocuk sahibi olması için uygun gördüğü kadınlar.”

Derya’yla birbirimize baktık.

“Bir dakika hocam,” dedim. “Bu adamın üç tane karısı mı var?”

“Resmî nikâhları yokmuş.”

“Maşallah. Adam evlenmeden harem kurmuş.”

Derya gülmeye başladı ama benim aklım başka bir yere takılmıştı.

“Peki, bu üç kadından da çocuğu olmamış mı?”

“Bildiğim kadarıyla hayır.”

“Hocam, bir şey soracağım. Bu aile gerçekten doktor mu arıyor, yoksa dördüncü gelin için mülakat mı yapıyor?”

Cemil Hoca’nın yüzündeki ifadeyi görünce gülüşümü toparladım.

“Tamam, sustum. Ama kabul edin, insan merak ediyor.”

Sözleşmeyi yeniden önüme çektim.

Mardin’de altı ay, özel laboratuvar, akıl almaz bir maaş, üç kuma ve bütün bunların ortasında çocuk sahibi olamayan bir ağa…

Derya’ya doğru eğildim.

“Bence bu sözleşmenin bir maddesi eksik.”

“Hangisi?”

“Doktorların akıl sağlığından işveren sorumlu değildir.”

chap-preview
Ücretsiz ön okuma
B1- Büyük Teklif
( LEYLA ASLAN ) Kantinde kahvemin hazırlanmasını beklerken arkamdan yükselen sesle gözlerimi kapattım. “Hocaaaaam!” Allah’ım, daha sabahın kaçında ne olmuştu yine? Başımı çevirmemle üç hemşirenin etrafıma üşüşmesi bir oldu. Yüzlerindeki heyecanı görünce kaşlarımı kaldırdım. “Hocam, dün akşamki röportajınızı gözlerimizden kalpler çıkararak izledik resmen! Harikaydınız!” “Gerçekten hocam, o kadar güzel konuştunuz ki!” Dudaklarımın kenarına yerleşen gülümsemeyi gizlemek için kaşlarımı çattım. Kollarımı göğsümde birleştirip üçünü de sırayla süzdüm. “Vallahi aynı şeyleri ben sizin için söyleyemiyorum hanımlar.” Bir anda yüzlerindeki gülümsemeler silindi. “Üç gündür hastalardan saçma sapan şikâyetler alıyorum. Üç gündür! Biriniz hastayla tartışmış, diğeriniz ters cevap vermiş. Hayırdır? Hastaneyi mahalle kavgasına mı çevirdiniz? Kızdırmayın beni!” İçlerinden biri ağzını açacak gibi oldu ama kaşımı kaldırmamla vazgeçti. Daha fırçamın yarısına bile gelmemiştim ki arkamdan gelen ses sözümü böldü. “Leyla Hocam, kahveniz hazır!” Başımı çevirmeden elimi geriye uzatıp karton bardağımı aldım. Ardından hiçbir şey olmamış gibi yeniden karşımdaki üçlüye döndüm. “Bana bakın, bir daha böyle saçma sapan sebeplerle hastalarla tartışmaya giren olursa bölümünüzü değiştiririm, haberiniz olsun!” Birinin dudakları aralandı. “Ama hocam, hasta bize—” “Amamı mamamı yok!” diye kestim sözünü. “Zaten birçoğu hormon tedavileri yüzünden patlamaya hazır bomba gibi geziyor. Kadınların hormonlarıyla uğraşmak yetmiyormuş gibi bir de sizinle uğraşmayayım. Bana sardırmayın şunları!” Kahvemden bir yudum alıp üçünü de son kez süzdüm. “Anlaştık mı?” “Anlaştık hocam.” “Güzel. Hadi işinizin başına.” Arkamı dönüp kafeteryanın kapısına yöneldiğimde dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme vardı. Seviyordum bu kızları. Hem de çok. Ama hastalarla ağız dalaşına girmelerine göz yumacak değildim. Tam kapıdan çıkıyordum ki genç asistanlarımızdan biri karşıma çıktı. “Hocam!” “Efendim?” “Coşkun Hoca sizi çağırıyor.” Kaşlarım kendiliğinden çatıldı. “Hayırdır?” “Bilmiyorum hocam. Derya Hoca’yla beraber yukarıdalar. Sizi bekliyorlarmış.” “İyi, tamam. Geliyorum.” Çocuk uzaklaşırken kahvemden bir yudum daha aldım. Coşkun Hoca beni niye çağırıyordu? Asansöre doğru yürürken aklıma ilk gelen şey dün akşamki canlı yayın oldu. Yoksa konuştuklarımdan şikâyet mi gelmişti? Bir an duraksadım. Yooo, ne demiştim ki ben? Çocuk sahibi olmanın yalnızca doğurmakla ilgili olmadığını söylemiştim. Annelik babalık denen şeyin biyolojik bir bağdan çok daha fazlası olduğunu anlatmıştım. Bir de herkesin anne baba olmak zorunda olmadığını… Eee? Yanlış mıydı? Aman! Yanlış bir şey söylediysem de söyledim. Herkes de çocuk sahibi olmayıversin canım! Sanki dünyadaki bütün insanların üremesi şartmış gibi davranıyorlardı. Asansörün kapısı açıldığında içeri girip katın düğmesine bastım. Neyse. Asansörden çıkıp koridorun sonundaki odaya doğru yürüdüm. Coşkun Hoca’nın kapısına geldiğimde istemsizce derin bir nefes aldım. Çünkü ben bu odaya genellikle iki sebeple çağrılırdım. Ya ortada çözülmesi gereken ciddi bir vaka olurdu ya da hakkımda ciddi bir şikâyet! İkisinin de ortak noktası, odadan çıktığımda başımın ağrıyor olmasıydı. Kapıyı iki kez tıklatıp içeri girdim. “Hocam, çağırmışsınız?” “Ayyyy, Leyla!” Derya’nın sesiyle gözlerimi devirdim. Daha kapıyı kapatamadan yerinden doğrulmuş, heyecanla bana bakıyordu. “Dün kameranın karşısında harika görünüyordun! Vallahi bayıldım sana!” Boğazımdan alaylı bir gülüş çıktı. Kapıyı kapatıp karşısındaki koltuğa ilerledim. “Bunu anneme de söylesene ne olur! Kadın sabahtan beri, ‘O yamuk saçla milyonların karşısına çıkmaya utanmadın mı?’ diye beynimi yiyor.” Derya’nın kahkahası odada yankılandı. “Ayyy! Hülya teyzem süslü kadın, biliyorsun. Senin tam aksine!” “Ne varmış benim hâlimde?” “Leyla, kadın seni doğururken bile saçları yapılmış olabilir. Sen ise televizyona çıkarken saçını taramayı unutuyorsun!” “Unutmadım, taradım!” “Nasıl taradın?” “Elimle!” Derya bu kez kahkahasını tutamayarak iki büklüm oldu. Tam ona haddini bildirecek bir cevap hazırlıyordum ki masanın arkasından yükselen tok sesle ikimiz de sustuk. “Hanımlar! Sabah sohbetiniz bittiyse işimize dönebilir miyiz?” Başımı çevirdim. Coşkun Hoca gözlüğünün üzerinden ikimize bakıyordu. Derya hemen doğruldu. Ben de oturduğum koltukta toparlandım. “Pardon hocam.” “Özür dileriz hocam.” Coşkun Hoca önce Derya’ya, ardından bana baktı. Önündeki dosyayı kapatıp gözlüğünü çıkardı. “Bu arada Leyla…” Eyvah. Başlıyorduk. “Efendim hocam?” “Dün akşam iyi konuştun.” Bir an şaşkınlıkla yüzüne baktım. “Efendim?” “Aferin dedim. Gayet iyi konuştun. Benim öğrencim olduğun belli.” İşte bu! Yüzüme yayılan gülümsemeye engel olamadım. Hemen önlüğümün iki yakasını düzelterek hafifçe başımı eğdim. “Sağ olun hocam. Sizden bunu duymak gerçekten çok güzel.” “Yalnız biraz daha az konuşsan çok daha güzel olacak.” Derya’nın dudaklarından küçük bir kıkırtı kaçtı. Ona ters ters baktım. “Hocam, ben gayet—” “Leyla!” “Tamam hocam, sustum.” Coşkun Hoca derin bir nefes aldı. Önündeki kalınca dosyayı eline alıp masanın üzerinde bize doğru itti. “Eveeeet, hanımlar. Şimdi asıl meselemize gelelim.” Derya’yla aynı anda dosyaya baktık. “Dünden beri hastaneye telefonlar yağıyor. Akıl almaz teklifler, görüşme talepleri, özel muayene istekleri… Röportajınız beklediğimizden çok daha fazla ses getirdi.” Derya arkasına yaslanıp derin bir iç çekti. “İnsanlar artık çocuk sahibi olabilmek için her umuda tutunuyorlar.” Başımı hafifçe salladım. “Öyle.” Bunu anlayabiliyordum. Yıllardır çocuk sahibi olabilmek için mücadele eden, her başarısız denemede biraz daha yıkılan o kadar çok insan görmüştüm ki… Ama umut başka, imkânsızın peşinden körü körüne sürüklenmek başkaydı. Coşkun Hoca parmaklarını masanın üzerinde birleştirdi. “Fakat bir teklif var ki… Bunu size sormadan reddetmeye hakkım olmadığını düşündüm.” Merakla doğruldum. “Neden hocam?” “Çünkü diğerlerinden çok farklı.” Elim hemen dosyaya uzandı. “Ne ki hocam bu?” “Al, oku.” Dosyayı önüme çekip ilk sayfasını açtım. Hasta bilgileri. Erkek. Otuz altı yaşında. Bilinen kronik hastalığı yok. Üreme sağlığına ilişkin önceki değerlendirmeler… Gözlerimi satırlar üzerinde gezdirirken bir ayrıntı dikkatimi çekti. Sekiz yıl süren resmî evlilik.Dört başarısız tüp bebek denemesi. Dört yıl önce gerçekleşen boşanma. Medeni durum: Bekâr. Bir an durup başımı kaldırdım. “Eee?” Coşkun Hoca kaşlarını kaldırdı. “Ne eee?” “Adam bekârmış hocam.” “Evet?” “Biz mi doğuracağız çocuğu?” Derya hemen atıldı. “Ay, ben doğuramam!” Ona dönüp kahkaha attım. “Ben de doğuramam kızım, daha kendime bakamıyorum!” “Leyla!” Coşkun Hoca’nın sert sesiyle ikimiz de sustuk. “Okur musun artık şu dosyayı?” “Tamam hocam ya, okuyorum.” Tekrar sayfaya eğildim. Birkaç satır daha ilerledim. Sonra gözlerim bir cümleye takıldı. Kaşlarımı çattım. Bir daha okudum. Yok artık! “Üç dini nikâhlı eş mi?” Başımı kaldırıp Coşkun Hoca’ya baktım. “Üç mü?” Cevap vermedi. “Hocam, burada üç yazıyor!” “Görüyorum Leyla.” “Üç tane kadınla aynı anda mı yaşıyor bu adam?” “Dosyada öyle belirtilmiş.” Elimdeki dosyayı çat diye masaya bıraktım. “Ne bu saçmalık ya? Daha neler!” Derya merakla dosyaya uzanırken ben sinirle arkama yaslandım. “Bir tanesiyle sekiz yıl evli kalmış, dört tüp bebek denemesi yaptırmış, sonra boşanmış. Şimdi de üç tane dini nikâhlı eşi var. Hâlâ çocuk olmuyor diye doktor arıyor! Bir dur be adam, bir dur!” Coşkun Hoca ciğerlerini dolduran derin bir nefes aldı. “Kızım, okuyacak mısın artık?” Kollarımı göğsümde birleştirdim. “Gerek yok hocam.” “Nasıl gerek yok?” “Böyleleri üremesin zaten. Nesli tükensin bunların!” Derya’nın ağzından boğuk bir kahkaha çıktı. Coşkun Hoca ise gözlerini kapatmıştı. Bir… İki… Üç… Sanırım içinden ona kadar sayıyordu. Sonra sıktığı dişlerinin arasından konuştu. “Leyla, beni kanser edeceksin sen!” “Hocam, ben sadece—” “Sus!” Sustum. Coşkun Hoca dosyayı önümden çekip hızlı hızlı birkaç sayfa çevirdi. Aradığı yeri bulunca dosyayı yeniden önüme koydu. Parmağıyla sayfanın ortasındaki bir satırı işaret etti. “Bak şuna!” Önce parmağına, sonra gösterdiği yere baktım. Bir rakam vardı. Uzun bir rakam. Çok uzun bir rakam. Gözlerimi kıstım. Bir… İki… Üç… Allah Allah… Kaç sıfır vardı burada? Başımı kaldırıp Coşkun Hoca’ya döndüm. “Ne bu hocam?” “Para!” “Para mı?” “Evet Leyla, para!” Derya hemen öne eğildi. “Ne kadar ki?” Dosyayı ona doğru çevirdim. “Bak bakayım.” Derya birkaç saniye rakama baktı. Sonra gözlerini kocaman açıp bana döndü. “Kaç para yazıyor burada ya? Ben anlamadım!” “Ben de anlamadım.” “Milyon değil mi bu?” “Herhâlde.” “Ama onda altı sıfır var!” Omuz silktim. “Ne bileyim be! Hayatımda böyle rakam görmedim ben!” “Allah kahretmesin sizi!” Coşkun Hoca dosyayı elimizden çekip önüne aldı. “Siz değil, yedi sülaleniz bir araya gelse o parayı görmemiştir zaten!” Derya’nın gözleri bir anda açıldı. Ben ise hâlâ o rakamın neden dosyanın ortasına yazıldığını anlamaya çalışıyordum. Yani tamam, zengin adamdı. Belli ki çok zengindi. Ama bunun bizimle ne alakası vardı? Kahvemi masanın kenarına bırakıp iki elimi kaldırdım. “Hocam, siz bize bir özet geçin. Yoksa bizim kafadan birazdan duman çıkacak.” Coşkun Hoca sandalyesine yaslandı. Yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki sinirli hâlinin yerini ciddi, hatta biraz da düşünceli bir ifade almıştı. “Mardin’in en zengin aşiretlerinden biri.” Derya’yla birbirimize baktık. “Mardin mi?” “Evet. Bizi Mardin’e davet ediyorlar.” Hemen doğruldum. “Ben tamamım, gidelim!” “Leyla!” “Efendim hocam?” “Bir sus da anlatayım!” Elimi ağzıma götürüp fermuar çekiyormuş gibi yaptım. “Özür dilerim hocam. Dinliyorum.” Derya başını öne eğmiş, gülmemek için dudaklarını birbirine bastırıyordu. Coşkun Hoca gözlüğünü tekrar taktı. “Ailenin şu an başında Gülnara Zeryan adında bir kadın var. Bölgenin köklü ve oldukça varlıklı ailelerinden biri. Ailenin tek erkek varisi ise onun oğlu, Mahir Zeryan.” Mahir Zeryan. İsmi içimden bir kez tekrarladım. İnsanın ismi bile zengin kokar mıydı? Kokuyordu işte. “Otuz altı yaşında,” diye devam etti Coşkun Hoca. “Ailenin geleceği onun üzerine kurulmuş. Tek erkek varis olduğu için soyun devamı konusunda ciddi bir baskı var. Fakat yıllardır çocuk sahibi olamıyor.” Başımı hafifçe yana eğdim. “Üç kadınla da mı?” Coşkun Hoca gözlerini üzerime dikti. Hemen elimi ağzıma götürdüm. Tamam, tamam. Susuyordum. “Annesi Gülnara Hanım, oğlunun bir çocuk sahibi olabilmesi için her şeyi yapmaya hazır.” Önümüzdeki dosyaya baktım. “Onu gördük zaten,” dedim gülerek. Coşkun Hoca kaşlarını çattı. Tekrar sustum. “Fakat bazı şartları var.” İki elimi birden kaldırdım. “Hiç sorun değil hocam, kabul ediyorum!” “Leyla, daha şartları söylemedim!” “Fark etmez hocam. Ben o paraya doğururum bile!” Derya’dan bir kahkaha koptu. Coşkun Hoca elini yüzüne kapattı. Bir süre öylece kaldı. Sonra ağır ağır elini indirip bana doğru eğildi. “Dua et kızım, çok zeki bir doktorsun.” Gülümsedim. “Teşekkür ederim hocam.” “Yoksa bu çenen yüzünden seni çoktan ekipten atmıştım!” Gülümsemem biraz küçüldü. “Hocam, iltifatın devamı böyle olmamalıydı.” Derya artık kendini tutamıyordu. Yüzünü diğer tarafa çevirmişti ama omuzlarının sarsılmasından güldüğü açıkça belliydi. “Hanımlar!” İkimiz de irkildik. “Biraz ciddiyet ya! Hayatınızın belki de en önemli teklifini konuşuyoruz!” Bu kez gerçekten sustum. Coşkun Hoca dosyanın kapağını kapatıp önüne koydu. “Şimdi… Aile, tedavi sürecinin tamamen gizli yürütülmesini istiyor. Bunun için de oldukça kapsamlı bir gizlilik sözleşmesi hazırlanmış.” Kaşlarımı çattım. “Nasıl bir gizlilik?” “Kameralı telefon kullanımı yasak. Tedavi süresince aileye ve hastaya ait hiçbir bilgi dışarıya çıkarılmayacak. Basınla görüşülmeyecek. Sürece dâhil olan herkes sözleşmeyi imzalayacak.” Derya’nın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Ben ise biraz daha doğruldum. “Bir dakika hocam. Kameralı telefon neden yasak?” “Özel hayatlarının korunmasını istiyorlar.” “E tamam da biz doktoruz, magazinci değiliz ki!” “Leyla, bir dinle.” “Dinliyorum hocam.” “Ayrıca tedavi için gerekli bütün tıbbi altyapının konak içerisinde kurulmasını talep ediyorlar.” Yüzüm buruştu. “Nasıl?” “Şöyle Leylacığım… Adamlar bizim Mardin’e gitmemizi ve tedaviyi orada yürütmemizi istiyor.” Bir an durdum. Sonra kahkaha attım. “Mal mı bunlar?” “Leyla!” “Hocam, nasıl yapılacak orada? Git gel zor, ömür mü yeter ona? Ben adamın sperm örneğini canlı canlı buraya nasıl yetiştireceğim?” Derya bu kez kahkahasını bastırmak için ağzını eliyle kapattı. Coşkun Hoca başını iki yana salladı. “Az önce sana zeki demiştim ya…” “Evet hocam?” “Geri alıyorum!” Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Sesini kes ve beni dinle!” Tamam. Bu kez gerçekten kızmıştı. “Bütün ekibimizle konağa yerleşmemizi istiyorlar. Gerekli laboratuvar, tıbbi cihazlar, tedavi alanları… Ne gerekiyorsa orada kurulacak. Elbette bütün bunlar tıbbi standartlara uygun şekilde yapılacak. Biz de şartları inceleyip uygun bulmadan hiçbir şeye başlamayacağız.” Şaşkınlıkla baktım. “Konağa mı yerleşeceğiz?” “Evet.” “Bildiğin evlerine?” “Evet Leyla.” “Adamın üç karısının yaşadığı eve?” Coşkun Hoca’nın şakağındaki damar belirginleşti. “LEYLA!” “Tamam hocam!” Derya’nın kulağına doğru eğildim. “Vallahi merak ettim ben bu evi.” “Ben de,” diye fısıldadı. “Duyuyorum sizi!” İkimiz de hemen doğrulduk. Coşkun Hoca bir süre yüzümüze baktıktan sonra devam etti. “İlk etapta bir aylık hazırlık ve değerlendirme süreci planlanıyor. Ardından tedavinin gidişatına göre süreç uzatılacak. Altı aylık süre sonunda hastanın tedaviye yanıt verip vermediği, çocuk sahibi olma ihtimalinin bulunup bulunmadığı çok daha net değerlendirilebilecek.” Bu kez gerçekten dikkat kesilmiştim. “Yani altı ay boyunca orada mı kalacağız?” “Teklif edilen çalışma planı bu. Süreç uygun ilerlerse altı ay. Eğer tedaviye yanıt alınamazsa ya da tıbben devam etmenin anlamı kalmazsa geri döneceğiz.” “Peki para?” Coşkun Hoca gözlerini devirdi. “Para da sözleşmede belirtilen koşullara göre ödenecek.” “Yani adamın çocuğu olmazsa da mı?” “Evet Leyla! Bizim emeğimize ve ayırdığımız zamana ödeme yapılıyor. Çocuk garantisi vermiyoruz!” “Ha, güzel.” Derya’ya döndüm. “Bizim ekip kaç kişi?” Derya parmaklarıyla saymaya başladı. “Sen, ben, Coşkun Hoca… Diğer arkadaşlar… Hemşireler, laboratuvar ekibi… Sekiz falan herhâlde?” Başımı salladım. “Sekiz.” Dosyayı yeniden önüme çektim. Paranın yazılı olduğu sayfayı bulup açtım. Telefonumu cebimden çıkararak hesap makinesine girdim. Tam rakamları yazmaya başlayacaktım ki Coşkun Hoca elini uzatıp telefonumu tuttu. “Ne yapıyorsun Leyla?” Başımı kaldırdım. “Hocam, sekize böleceğim.” “Neyi?” “Parayı!” “Niye?” “Hocam, bu salaklığa değer mi, onu hesaplamam lazım!” Coşkun Hoca bir süre yüzüme baktı. Öyle uzun baktı ki yanlış bir şey söylediğimi düşündüm. Sonra sandalyesinde hafifçe öne eğildi. “Leylacığım…” “Efendim hocam?” “O para, doktorların kişi başı ücreti.” … Bir an hiçbir şey söylemedim. Elimdeki telefonun ekranına baktım. Sonra dosyadaki rakama. Sonra yeniden Coşkun Hoca’ya. Beynim duyduğum cümleyi anlamıştı. Ama kabul etmeyi reddediyordu. Yavaşça Derya’ya döndüm. “Doğru mu duydum ben?”

editor-pick
Dreame-Editörün seçtikleri

bc

Yüzbaşının Cerrahı

read
1.9M
bc

The Silver Wolf

read
706.5K
bc

The Billionaire’s Intern

read
1.3M
bc

Chosen, just to be Rejected

read
935.9K
bc

Inferno Demon Riders MC: My Five Obsessed Bullies

read
1.2M
bc

Claimed by the Biker Giant

read
2.4M
bc

Unscentable

read
2.3M

Uygulamayı indirmek için tara

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook