Cayır cayır yanıyorum.
Bir ateş topu var. Bir tarafı buzlarla çevrili. Bir tarafı ise cehennem sıcağı. İkisi birbirine karışmıyor, aksine tamamlanmış gibi duruyor. Ona dokunmak istiyorum ama bir ses durduruyor beni. "Bunu yapma."
Bu ses öylesine tanıdık ki...
Sanki bedenim kilitlenmiş gibi. Asla kendimi hareket ettiremiyorum. Ne kadar zorlarsam zorlayayım kendimi sesin geldiği yöne çeviremiyorum. "Ne ateşe dokun, ne buza. Ateş yakar, ateş yakarda buz ne yapar biliyor musun?" tam arkamdaydı.
"İlk önce tüm organların birer birer ölür," ince eli belimden kalbime doğru uzandı. "Sonra buzun sarmaşıkları kalbini sıkı sıkıya sarar ve sıkar...sıkar. Nefessiz kalırsın. Hem ölüyormuş gibi hem yaşıyormuş gibi hissedersin." dedi. Sesinde hiçbir duygu belirtisi yoktu.
"Ölmek istemiyorum derken bil
