İÇİMİZDE KALAN SAVAŞ

2.Bölüm "Siper"

“Oğuzhan Karadağ. Avcı Timi’nin komutanı, kıdemli yüzbaşı. Sahada ona tek bir isimle seslenirlerdi: ‘Kilit.’ Çünkü girdiği her kapıyı kapatır, başladığı her işi bitirirdi.”

Uzundu. Sadece uzun değil, bir odaya girdiğinde insanların farkında olmadan omuzlarını dikleştirdiği türden. Boyu kapı eşiklerinde hafif eğilmesini gerektirecek kadar vardı. Omuzları genişti, sırtı kalındı, göğsü doluydu ve dayanıklı. Kasları vitrin için değil, hayatta kalmak için vardı. Kolları ağırdı; birine dokunsa bile o dokunuş istemeden güven verir ya da tehdit ederdi.

Üzerindeki üniforma ona tam oturmazdı. Kumaş omuzlarında gerilir, kollarında hafif sıkışırdı. Sanki her kıyafet, onun bedenine yetişmeye çalışıyordu. Tişört giydiğinde göğsü belirginleşir, ceket giydiğinde omuzları daha da geniş görünürdü. Pantolonun beli tam oturur ama bacakları her zaman biraz dar gelirdi. Üzerine ne giyerse giysin, kıyafet onu taşımıyordu; o kıyafeti taşıyordu.

Bedeni fazlasıyla güçlüydü ama yüzü fazla sakindi. Sakal bıraktığında bile sert değil, daha karanlık görünürdü. Ama asıl insanı çarpan gözleriydi.

Gözleri siyahtı. Öyle koyu kahverengi falan değil, gerçekten siyaha yakın. Işığı yutan türden. Gülümsese bile gözleri gülmezdi. İçine bakıldığında bir şey görülemezdi ama bir şey hissedilirdi. Acı gibi. Yorgunluk gibi. Çok şey görmüş ama hiçbirini anlatmamış bir adamın bakışıydı o. İnsan o gözlere baktığında kendini değil, onun geçmişini merak ederdi.

Kaşlarının arasında silinmeyen ince bir çizgi vardı. Ne öfkeydi ne yaşlılık. Hayatın erken vurduğu bir adamın izi gibiydi. Gülerken bile o çizgi kaybolmazdı. Sanki yüzü her zaman biraz hüzünlü kalmak zorundaymış gibi.

Kadınlar ona baktığında ilk fark ettikleri şey yakışıklılığı değildi. İlk fark ettikleri şey ağırlığıydı. Yanından geçerken istemsizce dönüp bakarlardı. Çünkü Oğuzhan’ın duruşu, yürüyüşü, sessizliği bile dikkat çekerdi. Konuşmasa bile merkez olurdu. Odaya girdiğinde ortamın enerjisi değişirdi. Kimse bunu bilinçli yapmazdı ama herkes bir an susardı.

Onun yanında duran bir kadın, kendini hem güvende hem de tedirgin hissederdi. Güvende çünkü o yıkılmaz gibiydi. Tedirgin çünkü o yıkılmaz gibiydi. Yakışıklıydı ama sıcak değildi. Çekiciydi ama ulaşılabilir değildi. İnsan ona bakınca “isterim” demezdi. “Yaklaşabilir miyim?” diye düşünürdü.

Oğuzhan bunun farkında değildi. Kadınların bakışlarını, fısıltılarını, yarım kalan cümlelerini fark edecek kadar dikkatliydi ama önemseyecek kadar ilgili değildi. Çünkü o hiçbir zaman dışarıdan nasıl göründüğüyle yaşamadı.

Ve içeride taşıdığı şey güzellik değildi. İçeride taşıdığı şey acıydı. Yorgun ama dimdik duran bir adamın acısı. Bağırmayan, anlatmayan, sızlanmayan bir acı. Sadece gözlerde kalan, omuzlara çöken, geceleri aynaya bakınca insanın yüzünde duran bir acı.

O yüzden Oğuzhan Karadağ yakışıklıydı. Ama bu yakışıklılık bir film yıldızının değil, hayatta kalmış bir adamın yakışıklılığıydı. Kadınlar ona bakarken şunu hissederdi: “Bu adam beni korur"

Timde kimse lakabı havalı olsun diye almazdı. Lakap, bir adamın en zor anda ne yaptığıyla doğardı. Sessiz olması da değil, iyi nişancı olması hiç değil. Ona “Kilit” dediler çünkü herkes paniklediğinde o kapanıyordu, herkes bağırdığında o susuyordu, herkes geri çekildiğinde o kalıyordu.

Oğuzhan sabah alarm çalmadan beş dakika önce uyandı. Bu artık bir alışkanlık değil, bir refleks olmuştu. Gözlerini açtığında ilk yaptığı şey nefesini saymak oldu. Bir. İki. Üç. Kalbi sakindi ama bu huzur değildi. Bu kontroldü. Kontrol varsa, korku yoktu.

Koğuş loştu. Hava ağırdı. Sekiz farklı nefes aynı anda yükselip alçalıyordu ama Oğuzhan’a ait olmayan tek bir nefes bile yoktu burada. Hepsi onun sorumluluğuydu. Sessizce doğruldu, yatağın kenarında bir an durdu. Ben hiç yatakta kalmadım. Hep kalktım.

Botlarını eline aldı. Soğuktu. Derinin sertliği avucuna battı. Bağcıkları bağlarken parmakları otomatikti ama zihni değildi. Kardeşi Asya geldi aklına, her sabah gelirdi. Bugün de uyanabildim. Demek ki hâlâ borcum var.

Telefonuna baktı. Saat henüz erkendi ama mesaj oradaydı.

Asya beni değil kendini düşün artık kend hayatına odaklan abi

Bu mesaj her seferinde aynı etkiyi yapıyordu. Kalbini sıkıştırmıyordu, aksine daha sert hale getiriyordu. Düşünmemi istiyorsan, yaşamamı istiyorsun demektir. Ama Oğuzhan yaşamayı bilmiyordu. O sadece hayatta kalmayı biliyordu.

Aynanın karşısına geçti. Yüzüne baktı. Bu yüz bir kadının avuçlarında uzun süre kalmamıştı. Bir eve ait değildi. Bir hayata da. Ben bir yerde durmadım. O yüzden kimse bende durmadı. Aşık olmamıştı çünkü aşık olmak kendini bırakmak demekti ve Oğuzhan Karadağ kendini bırakmayı hiç öğrenmemişti.

Aynadan uzaklaştı, yüzünü geride bırakmak ister gibi. Koğuşun kapısına yöneldi ama durdu. Bir an. Sadece bir an. Eğer bugün ölürsem, benden geriye ne kalır? Bu sorunun cevabını bilmiyordu. Çünkü bugüne kadar kendisi için bir şey biriktirmemişti. Sadece başkaları için: Asya için, Avcı Timi için, babasının hiç bitmeyen sessiz beklentileri için.

Annesi olmayan çocuklar ya çok sert olur ya çok sessiz. Oğuzhan ikisi de olmuştu. Kardeşi Asya’yı ilk kez kucağına aldığında çok küçüktü ama o an hayatının en ağır yükünü almıştı. Benim hayatım bana ait değil. Asya ağladığında uyuyamazdı, Asya korktuğunda dünyayı yakabilirdi. Ve Asya büyürken Oğuzhan kendi hayatını sessizce ertelemişti.

Koğuşun penceresinden dışarı baktı. Dağlar karanlıktı ama tanıdıktı. Ben karanlıktan korkmam. Ben karanlığın içinde büyüdüm. Bir kadını düşünmeye çalıştı. Bir yüz, bir ses… gelmedi. Sadece boşluk. Aşık olmadım. Çünkü aşık olursam kalmak isterdim. Ve kalmak benim sözlüğümde yok.

Kapıyı sessizce açtı. Soğuk hava yüzüne vurdu, iyi geldi. Soğuk insanı ayık tutardı, sıcak bağlardı. Bağlanmak istemiyordu çünkü bağlanan insanlar bir gün kopardı. O kopmamayı seçmişti. Hiç bağlanmayarak.

Ayak sesleri arkasından geldi. Elif.

“Komutanım,” dedi fısıltıyla. “Erken kalkmışsın.”

Oğuzhan dönmedi. “Alışkanlık.”

Elif, Oğuzhan’ın arkasından yürürken kendi ayak seslerini bile fazla buluyordu. Sessizliği onun kadar iyi kullanamıyordu. O sessizlikte büyümüştü, Elif ise sessizlikte eriyordu. Onun arkasında yürümek, kendi varlığını azaltmak gibiydi; sanki ne kadar az yer kaplarsa, o kadar çok fark edilecekti.

Onu ilk gördüğü günü hatırladı. Bir brifing masasında, herkes konuşurken onun susmasını, herkes fikir yürütürken onun sadece bakmasını. O bakışlarda emir yoktu, tehdit de yoktu ama kesinlik vardı. Bu adam karar verdi mi, dünya değişmez ama insanlar değişir, diye düşünmüştü o gün. Ve o günden sonra Elif için hiçbir erkek gerçekten “erkek” gibi görünmemişti.

Diğerleri yüksek sesle gülerdi, kendilerini anlatırdı, başarılarını süslerdi. Oğuzhan ise hiçbir şeyi anlatmazdı. Sanki kendisi bile kendine ait değilmiş gibi yaşardı. Elif bunu fark ettiğinde içinde bir şey kırıldı. Çünkü bazı kadınlar güçlü adamlara aşık olurdu. Elif ise yaralı ama konuşmayan adama bağlanmıştı.

Onun yanında durduğunda kalbi hızlanıyordu ama bu tatlı bir heyecan değildi. Bu, seçilmek isteğiydi. Beni herkesten ayır. Beni timden çıkar. Beni görevden çıkar. Beni hayattan çıkar ama beni senin yap.

Oğuzhan ona “Göreve odaklan,” dediğinde Elif’in içinden geçen şuydu: Ben zaten sana odaklanıyorum. Ama bunu söylemedi. Çünkü söylerse reddedileceğini biliyordu, söylerse duvar daha da kalınlaşırdı.

Elif için Oğuzhan artık bir insan değildi, bir adam da değildi. Bir tür sabit noktaydı. Dünya kayarken tutunulacak tek sert yüzey. Ona bakarken kendi hayatını unuttuğunu fark ediyordu. Kendi korkularını, kendi geçmişini, kendi yalnızlığını… Çünkü Oğuzhan’ın yalnızlığı onunkinden daha büyüktü ve Elif büyük yalnızlıkların içine girmeyi kutsal sanıyordu.

Ben onu iyileştirebilirim. Ben onun sessizliğini doldurabilirim. Ben onun karanlığını paylaşabilirim. Ama gerçekte yaptığı şey iyileştirmek değildi. Sahiplenmekti.

Oğuzhan yürürken Elif’in içinden şu geçti: Beni görmüyor ama ben onu görüyorum. Bu ilk başta can acıtıcıydı, sonra alışkanlık oldu, sonra bağımlılık. Bir insanı görüp karşılık alamamak bazı zihinlerde sevgi doğurmazdı, takıntı doğururdu.

Elif artık Oğuzhan’ın sesini görevden ayırmıyordu. Emir verdiğinde bile kalbi hızlanıyordu. “Geri” dediğinde geri çekilmek değil, daha çok yaklaşmak istiyordu. Onu kurtardığında kahraman gibi hissetmedi, seçilmiş gibi hissetti. Beni seçti. Beni korudu. Beni bırakmadı.

Oysa Oğuzhan kimseyi seçmemişti, sadece refleks göstermişti. Ama Elif için refleks bile yeterliydi. Çünkü sevgiye aç bir insan en küçük hareketi kader sanardı. Ve Elif o an şunu düşündü: Ben onun hayatında bir yer değilim ama onun hayatında bir boşluk var.

Bu daha tehlikeliydi. Çünkü bir boşluk dolmak isterdi. Ve Elif artık dolmak istemiyordu. Yerleşmek istiyordu.

Elif bir adım yaklaştı, mesafeyi bilinçli olarak kapattı. Onu bu kadar yakından hissetmek… beni canlı hissettiriyor. Oğuzhan bunu hissetti ve hoşlanmadı. “Göreve odaklan,” dedi. Sesi sakindi ama duvardı.

Elif durdu ama gözleri durmadı. Oğuzhan yürümeye başladı, Elif arkasından baktı. O hep gidiyor ama bir gün onu durduracağım. Bu düşünce Elif’in içini ısıttı ama bu sıcaklık sağlıklı değildi.

Oğuzhan adımlarını hızlandırdı. Bu bakışlar görev değildi. Bu başka bir şeydi. Ve bu “başka şey”, ileride çok can yakacaktı.

Yemekhane sabahın bu saatinde yarı karanlıktı. Metal tepsiler sessizce masalara bırakılıyor, kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Savaş sabahları her zaman sessizlikle başlardı.

Oğuzhan tepsisini aldı. Her zamanki gibi aynı şeyleri seçti: protein, su ve kahve. Rutin insanı hayatta tutardı. Masaya oturduğunda tim yavaş yavaş etrafında toplandı. Kimse ona burada “komutanım” demezdi ama herkes bilirdi; merkezin neresi olduğu tartışılmazdı.

Mert karşısına geçti. Silahını masanın kenarına dayadı. “Rüzgâr ters,” dedi. “Yukarıdan sis bekliyorum.” Oğuzhan başını salladı. Bu bir cevap değildi, onaydı.

Bora kahvesini karıştırıyordu ama içmiyordu. “Komutanım,” dedi, “eğer işler karışırsa… patlatma izni?” Oğuzhan gözünü kaldırmadan konuştu. “Son çare.” Bora gülümsedi ama bu gülümseme çocukça değildi. Bazıları patlamaları severdi, bazıları sessizliği.

Cem kulaklığını boynuna indirmişti. Gözleri kırmızıydı. “Geceyi dinleyerek geçirdim,” dedi. “Bölgede telsiz trafiği var ama düzensiz.” Zeynep kaşlarını çattı. “Düzensiz demek ya çok amatörler ya da çok rahattırlar.” Ekmeğini ikiye böldü, bir parçasını yemedi. Oğuzhan fark etti. “Yemedin.” Zeynep omuz silkti. “Mideme oturuyor.” Oğuzhan bir an durdu. Sıhhiye en çok kan gören kişiydi ama en az konuşandı. “Elinden geleni yap,” dedi. Bu bir emir değil, hatırlatmaydı.

Elif masaya en son oturdu. Bilerek Oğuzhan’ın yanına. Kimse fark etmedi ama Elif fark edilmesini istemiyordu zaten. Sadece yakın olmak istiyordu. “Komutanım,” dedi, “kahveni şekersiz içiyorsun.” Bu bir soru değildi. Oğuzhan bakışını kaldırdı, bir saniye. “Evet.” Elif gülümsedi. Bunu biliyorum. Çünkü seni izliyorum. Oğuzhan bu gülümsemeyi sevmedi. Bu bilgi fazlaydı, bu yakınlık fazlaydı.

Serkan masanın ucundaydı, pencereye bakıyordu. “Toprak nemli,” dedi. “İzler çabuk kaybolur.” Oğuzhan ayağa kalktı, herkes sustu. “Hazırlıklar tamamlansın. Bir saat sonra çıkıyoruz.” Kimse soru sormadı. Elif de ayağa kalktı, Oğuzhan’la aynı anda. Bu bir tesadüf değildi.

Koridorda yan yana yürüdüler. Sessizlik vardı. “Komutanım,” dedi Elif, “bugün farklısın.” Oğuzhan durdu. “Farklı değilim.” Elif başını eğdi ama sesi kararlıydı. “Ben fark ederim.” Bu cümle fazlaydı. Oğuzhan ona döndü. “Görevdeyiz. Bunu unutma.” Elif’in gözleri bir an karardı ama sonra gülümsedi. “Unutmam.” İçinden geçen ise şuydu: Ben seni unutamam.

Oğuzhan yürümeye devam etti. Bu tim benim ailem. Ama aile de bazen tehlikelidir. Çünkü herkes aynı şeyi istemez. Ve Elif’in istediği şey görevden daha fazlaydı.

Telefon titreşti. Sessizdi ama Oğuzhan’ın içini titretti. Ekrana bakmasına gerek yoktu, saat yetiyordu. Babası. Hep ya görevden önce ya görevden sonra arardı, arası hiç olmazdı. Bir an bekledi, sonra açtı. “Efendim.” Karşıdan gelen ses netti. “Neredesin?” “Görevdeyim.” “Hangi bölge?” “Hakkâri.” Kısa bir sessizlik oldu. O sessizlikte soru vardı ama sorulmadı. “Risk?” “Yüksek.”

Babası nefes aldı. Oğuzhan bu nefesi tanırdı, bir şey söylemeden önceki nefesti. “Asya’yla konuştun mu?” Oğuzhan’ın kaşı hafifçe çatıldı. “Hayır.” “Konuş.” Bu bir rica değildi, emirdi. Hâlâ emir, hâlâ asker. “İyidir o,” dedi Oğuzhan. “Okulu… sergisi var.” Babası sustu, bu sessizlik uzundu. “Git,” dedi sonra. “Gör.” Oğuzhan’ın boğazı düğümlendi. Keşke bana da bir kere ‘gitme’ deseydin. Ama demedi.

“Yorgun musun?” diye sordu babası. Ses bu kez daha alçaktı. Bu soru askerî değildi. Oğuzhan durdu. Bir saniye. “Alıştım.” Babası kısa bir kahkaha attı ama gülmüyordu. “Ben de alışmıştım.” Oğuzhan’ın eli yumruk oldu. İşte bu yüzden ben böyleyim. “Bak oğlum,” dedi babası, “hayat sadece görev değil.” Oğuzhan cevap vermedi. Bu cümleyi otuz yaşına gelmeden duymak isterdi. “Bir gün duracaksın,” dedi babası. “Durduğunda etrafında biri olsun.” Oğuzhan’ın aklına hiçbir kadın gelmedi. Ne bir yüz ne bir ses. Sadece Asya. Ben durursam herkes düşer. “Benim işim durmak değil,” dedi. Babası sustu, sonra sadece şunu söyledi: “Biliyorum.” Ve kapattı.

Oğuzhan telefonu cebine koydu. Derin bir nefes aldı. Babam bana hayatta kalmayı öğretti ama yaşamayı öğretmedi. Şimdi yaşamayı hatırlıyorsa çok geçti. Annesinin yokluğunu düşündü. Bir yüz yoktu, bir koku da. Sadece eksik. Eksik büyüyen insanlar ya eksik sever ya hiç sevmez. Oğuzhan ikincisini seçmişti.

Kardeşini ilk kucağına aldığı günü hatırladı. On altı yaşındaydı, küçücük bir bebekti. Ama o an hayatının en ağır yüküydü. Benim hayatım bana ait değil. Asya ağladığında uyuyamazdı, Asya korktuğunda dünyayı yakabilirdi. Ve Asya büyürken Oğuzhan kendi hayatını sessizce ertelemişti.

Gökyüzüne baktı. Dağlar sessizdi. Ben görevden kaçmadım. Ben hayattan kaçtım. Bu düşünce ilk kez canını acıttı. Ve canı yanan bir adam ya daha sert olur ya da değişir. Oğuzhan hangisi olacağını henüz bilmiyordu.

Brifing çadırında hava ağırdı. Harita masanın üzerine serilmişti. Dağlar kâğıt üzerinde bile tehditkârdı. Oğuzhan her zamanki gibi masanın başında ayakta duruyordu. Tim yarım ay şeklinde dizilmişti; sekiz kişi, sekiz farklı nefes, tek komuta.

Zeynep konuştu. “Bölgede dört ila altı kişi var. Silahlılar. Yerel değiller.” Oğuzhan haritaya eğildi, dar bir geçidi işaret etti. “Giriş burası. Serkan önde. Mert yukarıdan kapatıyor. Bora, patlayıcı hazır ama izinsiz yok.” Bora başını salladı, gözleri parladı ama sustu.

“Elif,” dedi Oğuzhan, “sağ koldasın. Benden ayrı.” Elif bir adım öne çıktı, bilerek. “Ben seninle geliyorum.” Çadırda hava bir an daha ağırlaştı. Oğuzhan başını kaldırdı, bakışı sertti. “Hayır.” “Neden?” Bu soru sorulmaması gereken bir soruydu. “Çünkü öyle,” dedi Oğuzhan. Sesi yükselmedi ama tartışma bitti.

Elif’in çenesi kasıldı. Gözleri bir an karardı. Beni dışlıyor. Beni korumuyor. Zeynep araya girdi. “Zaman daralıyor.” Oğuzhan başını salladı. “Herkes görevine.”

Gece çöktüğünde dağ nefesini tuttu. Helikopter çoktan gitmişti. Motor sesi uzaklaştıkça sessizlik büyüdü. Oğuzhan öndeydi, her zamanki gibi. Ben önden giderim çünkü arkadakileri düşünmek zorundayım.

Serkan toprağa çöktü, parmakları izleri yokladı. “İki saat,” dedi fısıltıyla. “Belki daha az.” Oğuzhan eliyle işaret verdi. İlerlediler. Adımlar ölçülüydü, nefesler sessizdi.

Bir taş yuvarlandı. Oğuzhan dur işareti yaptı. Tim anında durdu. İşte bu yüzden timim. İşte bu yüzden sekiz kişiyiz.

İlk silah sesi geldi. Mert. Tek atış. Net. Sessiz. Bir beden yere düştü ama sessizlik bozulmuştu artık. Kurşunlar kayalara çarptı, toprak sıçradı, dağ yankılandı. “Temas!” diye fısıldadı Cem.

Elif emir beklemeden öne atıldı. Yakın mesafe. Bir adam. Bir bıçak. Bir çığlık. Ama Elif durmadı. Bir adım daha attı, bir adım fazla. Beni görsün. Ne kadar ileri gidebildiğimi. Oğuzhan bunu fark etti. “Elif! Geri!” Elif duymadı ya da duymak istemedi. Bir gölge arkasından çıktı. Oğuzhan koştu. Kurşun sesi, bir beden düştü. Elif sendeledi.

Oğuzhan onu kolundan sertçe çekti. “Emir dinleyeceksin!” dedi. Bu bir askerî uyarı değildi, bu bir sınırdı. Elif’in gözleri doldu ama ağlamadı. “Ben senin için—” “SUS!” Oğuzhan’ın sesi ilk kez yükseldi. Bu görev değildi, bu duyguydu.

Çatışma büyüdü. Bora patlayıcıyı yerleştirdi. “Geri sayıyorum.” “Bekle,” dedi Oğuzhan. Alper yerdeki yaralıya eğildi. “Komutanım—” “Canlı istemiyoruz. Çıkıyoruz.” Patlama dağın bağrını yardı. Alev, duman, taş.

Geri çekildiler. Nefesler hızlıydı ama herkes ayaktaydı. Herkes… şimdilik.

Güvenli noktaya ulaştıklarında kimse konuşmadı. Elif kenarda duruyordu, gözleri Oğuzhan’daydı. Ama bu kez bakışında hayranlık yoktu. Kırgınlık vardı, öfke vardı ve sahiplenme.

Beni kurtardı.

Ama beni seçmedi.

Oğuzhan bunu hissetti ama yanına gitmedi. Bir adım atarsam yanlış anlar diye düşündü . Gökyüzüne baktı. Ben kimseyi sevmemeyi seçmedim. Ben sevmeye vakit bulamadım. Ve ilk kez bu düşünce canını acıttı.

Dağ yeniden sustu. Ama Oğuzhan Karadağ’ın içinde bir şey kırılmıştı.

Ve o şey, yakında bir kadının hayatına çarpacaktı.