Elif Yılmaz
Telefon ekranına kilitlenmiş halde olduğum yerde çakılı kaldım. Kalbim, kaburgalarımın arasından dışarı çıkacakmış gibi atıyordu. Boğazımda büyüyen o yabancı yumru nefes almamı zorlaştırırken, parmaklarım istemsizce titredi.
Fotoğraf netti.
Güneş ışığına rağmen gölgeler çok belirgindi. Savaş ve bir kız. Sarılıyorlardı. Ama bu, dostane bir sarılış değildi. Savaş’ın yüzü görünmüyordu ama omzundaki eli... kızın belindeki parmakları... fotoğrafın ne anlattığını anlamak için detaylara gerek bile yoktu.
Bir an zihnim durdu.
Yüzüme dalga dalga sıcaklık yayıldı. Öfke, şok, hayal kırıklığı ve… panik. Kızın yüzünü göremiyordum çünkü kadrajın biraz dışında kalmıştı ama saçları, boyu, vücut dili... başka biri olduğu belliydi. Ama kimdi?
“Ne oldu Elif?” dedi Alara yanıma yaklaşarak.
