Şimdiki zaman...
Askerliğim bitmiş, evime gelmiştim. Ayhan Mete benden 5 gün sonra geldi. Ben izin kullanmadım, ama o kullanmıştı. Buradan, yaşadığım yerden, evden uzaklaşmak bir nebze olsun yaşadıklarımdan uzaklaşmama da sebep olmuştu. Ama yetmiyordu. İçimde hala bitmemiş bir intikam duygusu kol geziyordu. Beynimin içinde gezinen tilkiler kuyruklarını birbirlerine değirmeden beynimi yiyorlardı. İçimi tüketiyorlardı.
"Şehzadem," diye seslendi babam alt kattan, "Annen tatlı yapmış, gel şunu gömelim." Onlara hala acı çektiğimi belli etmemeye çalıştığım için güle oynaya alt kata indim.
"Adamsın Mısra sultan. Yemin ederim senden bir tane daha bu dünya üzerine gelmedi." Yanağından öpüp mutfaktan çıkarken elindeki tatlı tabaklarını aldım.
"Yalaka seni. Bir kaç ay öncesine kadar yemiyordun
