Ben ailemin yanında mutlu çocukluk dönemi geçirmiş bir evlattım. Kendimi hiçbir zaman değersiz hissetmemiştim. Annem yada babam bir şekilde bizi mutlu edecek bir şeyler bulurlardı. Babam ara sıra yurtdışı seyahatlerine gittiği zaman çok üzülürdük, geldiği zaman ayrı kaldığımız zamanı doldurmak ister gibi mutlu ederdi. İlkokulda toplantılarımız olduğu zaman bile bir annem gelir, bir babam gelirdi. Yani bizi hiçbir zaman değersiz evlat olarak hissettirmemişlerdi. Evin kapısını açtığın an mutlu olarak girerdin içeriye. Duvarlara bakınca mutlu olurdun, koltuğa oturunca mutlu olurdun. Her an gözümün önünden geçtikçe mutlu olduğum zamanları hatırlıyordum. O küçük yaşlarda bizi ne türlü dertlerin beklediğini bilmiyorduk, bilemediğimiz için mutluyduk. Şimdi her şey çok farklıydı. Beste, tek kız ka
