Erken uyanmayı sevmeyen ama çalıştığı için mecbur olan bir erkek, sabah eşinden önce uyanıp hazırlanmıştı bile. Yanlarına almak üzere kıyafetlerinden bir kısmını çantaya koyup, diş fırçalarına kadar hazırlamış olarak eşinin karşısına geçip oturdu. Aslında onun güzel suratına bakıp uyandırmak istemiyordu ama uyanınca da ayrı bir güzel oluyordu zalimin kızı, diye düşünürken saçlarıyla oynamaya başladı. Ben, ben. Başkası değil. Aydın Alparslan yapıyordu bu işleri. Daha önce çorabını bile anne zoruyla toplamış, hatta anne zoruyla derli toplu bir insan olmuş olan Aydın Alparslan. Ona kalsa kılını kıpırdatmayacak olan. Ergenlik dönemlerinde bile kızlara gereksiz ilgi göstermeyen, aşktan gelmiş bir çocuk olarak aşka önem veren çocuk, şimdilerde aşık olduğu eşine kıyamıyordu. Zamanında annemle bab
