Aradan ne kadar vakit geçmişti bilmiyordum. Hastanenin soğuk duvarına yaslanmış bir şekilde yerde otururken gözüm sedyenin ilerlediği koridordaydı. Sesler hiç kesilmemişti sanki. Yade ve ben hala ağlıyorduk. Yanıma gelen giden kimseden haberim yoktu. Kimse beni buradan kaldıramamıştı. En sonunda herkes pes edip yanımdan ayrıldığı zaman sadece Beste kalmıştı. İkimizde doğumhane kapısının orada oturmuş sedyenin gittiği koridora sessizce bakıyorduk. Kulağıma Esma'nın sesi geliyordu, Bade'nin sesine benzetiyordum. Sanki hala sancı çekiyordu. Sanki hala o gergin bekleyişin içindeydik. Kabul edebileceğim türden bir şey değildi bu yaşadığım. Bu tamamen haksızlıktı. Bize yapılan çok büyük bir haksızlıktı.
Beste'nin başı omzumda iki kolu koluma girmiş bir haldeyken onun da ağladığını biliyordum.
