Son haftalarda hayat, Şirin’in avuçlarına yavaşça oturan bir kuş gibi sakinleşmişti. Ne çırpınıyor ne de onu tedirgin eden gölgeler bırakıyordu artık. Sabahları, Cihan’ın nefesinin sıcaklığıyla uyanmak, mutfağa girdiğinde kahvenin kokusunun evi doldurması, birlikte hazırladıkları o küçük, sade kahvaltı, hepsi onun ruhuna yerleşen bir huzurun parçası olmuştu.
Başta yabancılık çektiren düzen, şimdi ayağına tam oturan bir ayakkabı gibiydi. Sağlık ocağının koridorlarını ezberlemişti, hangi hastanın hangi şikayetle geleceğini bile tahmin eder olmuştu. Çalıştığı kadınlarla arasında sıcak bir bağ oluşmuş, köyün yaşlı teyzeleri artık ona “kızım” diye seslenir hâle gelmişti.
En önemlisi de kendini daha fazla özgür hissediyordu.
Kendi hayatını kendi adımlarıyla yürüyordu artık. Kimseden korkmadan
