“B-baba!”
Antredeki adamın kaşları öfkesinin temsiliydi. Yüzündeki şu…tiksindirici ifade Erdem’in hiç ama hiç hoşuna gitmemişti. Anında karısının elini tutup önüne geçti. Bu içten bir dürtüydü.
Gülüm’ün bakışları kendisini bulduğunda mavi harelerini kocaman açmış adeta ne yapıyorsun diyordu. Fakat bir adım bile gerilemedi. Karısının elini daha da sıkı kavradı. Cihan Aslanoğlu’na adeta meydan okuyordu. Yanındaki karısının da bakışları ondan aşağıya değildi. Bu gördükleri manzarayı asla kabul etmeyecekleri belliydi.
“Erdem n’apıyorsun! Bırak elimi Allah aşkına!”
Gülüm’ün çaresiz sesini işitse de duymamazlıktan geldi. “Erdem her şeyi daha da zorlaştıracaksın, kime diyorum!”
Kafası hızla kendisine döndüğünde adamın bakışlarıyla yutkundu. “Herkes yerini bilecek!” Tıslayışını emindi anne
