Bazen o korktuğumuz felaketler olmak zorundadır. Kabullenmek istemesek de görmezden gelsek de o felaketler sayesinde ileriye hep daha sağlam adımlarla yürürüz. Ve insan, ilerledikçe var olur…
Ay ışığı perdenin arasından sızıp kocasını uyuyan yüzüne düşüyordu. O uzun kirpikleri uçsuz bucaksız bir yol gibiydi. Uyurken insan hiç kaşlarını çatar mıydı, o çatıyordu işte. Çehresi öyle sertti ki uyurken bile hiçbir kası gevşemiyor, taş duvar duruyordu. Ama kendisine öyle güzel bir aşk yaşatıyordu ki kime anlatsa bu görünümü korkunç adamla o anları yaşadıklarına inandıramazdı. Alttan alttan bu sadece ona has olan şey çok fazla hoşuna gidiyordu.
Dudakları hafif bir kıvrılmayla tebessüm ederken elini kaldırıp kirli sakallarının üzerine koydu. Bedenleri yapışık olmasına rağmen onu daha da hissetti
