Mahir duyduğu itirafla hemen Ertuğrul’a dönerek çenesiyle kapıyı işaret etti. “Dışarda bekle beni.”
Ertuğrul gözlerini kapatıp sinirine hâkim olmaya çalıştı. “Komutanım…” Mahir heybetli bedenini tamamen adama çevirip kafasını yana eğerek tısladı. “Sana beni dışarda beklemeni söyledim!”
Ertuğrul dişlerini bastırıp kafasını sallayarak evden çıktığında Mahir gerisine dönüp Erdem’e baktı. “Sakin ol. Burada kavga istemiyorum.” Hiçbir tepki vermedi Erdem. Buz gibi bakışları çıkıp giden adamın arkasından bakıyordu.
Mahir Binbaşının gidişiyle omzuna konan ellerle kafasını çevirdi. Akın ve Levent yaşadıklarının ağırlığının üzüntüsüyle ona destek verircesine yanında dururken diğerleri tamamen yanına gelmişti. Böylesine bir ailesi olduğu için şanslıydı. “O piç buradan gidecek!” Sesindeki şiddet
