AĞIR ABİ (MEMLEKET MESELESİ)

Ağır Abi Haydar – Geri Dönüş Geçmişin gölgesinden doğan bir adam, tutkulu bir aşk ve sarsıcı sırlar... Yıllar önce kasabadan sessizce ayrılan Haydar, herkesin dilinde bir efsaneye dönüşmüştü. Kimi onu mafya ile bağdaştırdı, kimi İstanbul’un yeraltı dünyasında kaybolduğunu düşündü. Oysa o, Silahlı Kuvvetler’in seçkin bir askeri olmuştu. Ta ki bir hainin ifadesiyle görevinden alınana kadar… Haydar, onurunu ve geçmişini sırtına alıp kasabasına döndüğünde, her şeyin değiştiğini görür. Özellikle de Zeynep... Onun masum hayranlığı, artık daha derin, daha yakıcı bir aşka dönüşür. Ama aşk, hiçbir zaman kolay yaşanmaz… Zarife, mahallenin güzel ve güçlü dul kadını, Haydar’ın dönüşüyle kendi geçmişindeki boşluğu doldurmak ister. Osman ise üniversite aşkı Zeynep’i Haydar’a kaptırmaya hiç niyetli değildir. Ve kasabanın sessiz sokaklarında, gizli planlar yapılmaya, iftiralar fısıldanmaya başlanır. Aşkın, sadakatin ve ihanetin birbirine karıştığı bu kasabada herkesin bir oyunu, herkesin bir sırrı var. "Ağır Abi Haydar", tutkulu bir aşkın, kirli oyunların ve geçmişle yüzleşmenin romanı. HAYDAR Bu gün onu da bırakıp bu şehirden ayrılıyorum.Namertlerin tuzaklarıyla onu da yalancı sevgisiyle tarihin tozlu raflarına kaldırıyorum. Son kez baktım karakolun mavi boyalı duvarlarına sadece bir oda değildi burası yurdum,vatan toprağımdı.Herşeye en çoktan geçmişime tercih ettiğim yerdi. Ayrılırken ona da küçük bir hatıra bırakmak istedim.Aldığı nişan yüzüğü üniformamın cebinde simsiyah olmuştu. Önce duraksadım çok çabalayıp bana kabul ettirdiği aşk oyunundan ne kalmıştı geriye. Yüzüğü çöpe attım.Bir hatıra bırakmaya değer birşey de kalmadığına göre gidebilirdim. Bir taksi çağırdım sadece sırt çantam vardı.Gerisi onun evindeydi o gece almaya gitmeseydim,evdeki adamdan da haberim olmayacaktı. Ogün bugündür onları gördüğüm ilk an gitmiyor gözümün önünden ikiside beklenmedik bir misafir gibi yüzüme bakmıştı. Bende bir tek parça eşya almadan dönmüştüm asıl evime! İhanet, kahpelik ,hainlik ,kan ve ölüm dünyada görülebilecek tüm acıları görmüş bir Haydar var elimde artık. Yıllarca vatanına hizmet etmiş ama hain gibi suçlanan Haydar'ın yerini hiç birisi tutamaz.Birinci sırada o var. *** Mideme son zamanlarda saplanan ağrı azalmıştı. Kim hazmedebilirdi benim yaşadığımı, doktor midende yara var dediğinde asıl yaramı bilse bana ilaç yazmak yerine ne tavsiye ederdi kim bilir? İşte otobüs gelmişti çıkıyordum bu dağ şehrinden artık aşina olduğum o dil,bana uzatılan bir bardak çayla veda bile edemeden gidiyordum. Ne dost kalmıştı ne eş nede arkadaş küçücük şüphe böyle kolayca bitirebiliyormuş herşeyi... Yorgunluğumu taşıyacak kadar güçlümüydü bilmem ama kendimi bıraktığım uykunun derin sessizliği hep kaçış yerim olmuştu. Bu sefer göğsümde bir ağırlıkla bıraktım kendimi uykuya, rüyalarım da kavga ediyordum hainlerin her biriyle! Sonra onun yanındaki adamla açtığı kapının önünde adamı buruşturup atıyordum. Gerçekte zaten başımı belaya sokmaya değmeyeceklere olan tüm hıncımı rüyamda bağırarak atmıştım.Uyandığım da... Otobüsteki yolcular şaşkınlıkla ne olduğunu anlamak için bakarken muavin koşar adımlarla gelip iyi olup olmadığımı sordu. Ne denirdi?İyi olduğumu söyledim ve koltuktan anında doğruldum. Bir bardak su istedim.Herkes bana bakmaya devam ediyordu. Yalan söylemek yeterli olsada ben dürüst olmayı, rezil olmaya yeğelerim. Sabahın ilk ışıkları şehrin üzerine doğmuşken otobüs otogara girdi. Sırt çantamı aldım ve bu saatte kasabaya otobüs olmayacağı için bir çorbacıya girdim. Çorbamı beklerken açık olan televizyonda ekonomi haberleri ve alt yazıları bir süre izledim.Yine o küçük alt yazıya sıkıştırılmış ama sırtında gece gündüz vatan taşıyan kim bilir kaç hanenin evladı, yeğeni, dayısı,abisi olan şehitlerin haberleri geçiyordu. Çorbasına kaşık sallayan televizyonda haber izleyen bir kişinin bile dikkatini çekmemişti.Kimin içindi ne içindi bunca çaba? Günlerce bazen aylarca o karakoldan çıkmadan bekleyen time şimdi yanımda olsalar tek tek sarılırdım. Kasaba durağına ilerledim daha fazla beklemiştim.Otobüsün geçtiği eski yollar pekte iyi değildi ama o sallantı ile uyudum. Komşu kasabada bir kaç kişi inerken gözlerimi aralayıp yemyeşil uçsuz bucaksız obaya baktım.Yemyeşil üzüm bağları,yeşil bir deniz gibi serilmiş arpa, buğday, tütün tarlaları.Zeytinliklere geldiğimizde bir çeşme başında şöför durup su doldurdu. Bende sigaramdan bir kaç nefes aldım. Yol boyu arkamda konuşan iki ihtiyar inecekleri yere geldiklerinde artık otobüste sessizlik hakimdi. Manzara hâlâ gözümü alıyorken uyku galip gelmişti. Kasabaya geldiğimizi söyleyen muavinin sesiyle kendime geldim. Tanıdık ama artık yabancı olduğum cadde, her gün okula giderken önünden geçtiğim fırın, mis gibi ekmek kokusu geçmişin tatlı anları göz kırptı. Artık evimdeyim... ZEYNEP Yıllarca emek emek çalıştığının karşılığını almak ne güzeldi.Mezuniyetten sonra öğrencilerime kavuşmak için girdiğim sınavda derece yaparak hayalimi gerçekleştirmek için önüme çıkan son engelide aştım. İlk defa sakin ve ders çalışmadan yazı geçirecek olmak üzerimden koca bir yük kaldırdı.Mahallede çocukluk arkadaşlarım annemle bizim bahçelerde kurduğumuz çay sofraları,akşam üstü yakılan semaverler... Yıllarca fakültede hasretini çektiğim ne varsa hepsi ile hasret gidermek istiyordum. Çocukluğum,en iyi arkadaşım Şükran bir kaç yıldır terzi çırağıydı.Söz vermişti öğretmen çıkarsam bana da bir kaç parça elbise dikecek öğretmen önlüğümün yakasına ismimi işleyecekti. Benden daha fazla mahallenin kadınları seviniyordu öğretmen olmama bu mahallede nadiren okuyan çıkardı. Annem benim için çok korkmasına rağmen kendi ekmeğimi elime alayım diye gurbete gönderdi.Babam senelerce çalışıp elinden gelenin en iyisini yaptı.Şimdi rahat etmeleri boynumun borcuydu. *** Mahallede en çok Dilaver abimi severim her geldiğimde bir ihtiyacım var mı? diye sorar. Muhakkak harçlığımı verirdi. Şükran'a ne zaman ondan bahsetsem renkten renge girer.Yaşça büyük diye mi yoksa annesi istemez diye mi bilmiyorum hiç açılamadı.Bana bile söylemeye çekinmiş ben tavırlarından anlayınca itiraf etmek zorunda kalmıştı. Dilaver abi bizi mahallede görüp ne zaman selam verse bakışları onu ele veriyordu anlamamak mümkün değil! Ben de böyle birşey yaşayacak mıydım? Birini gördüğümde kalbim onun için deli gibi çarpacakmıydı?Yoksa tanıdığım bildiğim birine alışıp sonra mı sevecektim? Artık bu sorular zihnime otomatik yüklenmiş gibiydi.Fakültede her ne kadar bana karşı ilgisini belli edenler olsada ben bu hissi yaşayacak birini görememiştim. Annem herkesin bir nasibi var onu bekler derdi.Öyle miydi gerçekten?Benim nasibim kimdi?