Dede gittikten sonra, uzun bir süre bahçede yalnız kaldım.
Rüzgârın yapraklarla dans ettiği o köşede… dedenin kelimeleri hâlâ kulaklarımdaydı:
“Kalabalıklar geçer, ama doğru zaman bir daha gelmez.”
O kadar derindi ki söylediği her şey…
Sanki içimde yıllardır bastırdığım kararları, ağrıları, tereddütleri birer birer çekip çıkarmıştı. O an içimde yalnızca bir cevap yoktu, ama sayısız soru vardı.
Ve o sorularla elimde kahve fincanı, yavaş adımlarla odaya döndüm. Dila’yı aramak istedim. Onunla konuşmak, kendimden kaçmamak…
Kapıyı açtığımda pencere kenarına oturmuş, ayaklarını karnına çekmiş şekilde buldum onu. Gözleri sabahın maviliğinde kaybolmuş gibiydi ama beni görünce hemen kalktı.
“Geldin mi?” dedi.
“Biraz konuşabilir miyiz?” dedim.
Hiç tereddütsüz yer gösterdi. “Tabii.”
Yatağın
