Ceren gece yatakta bir sağa bir sola dönüyordu. Kendi evine gelmişti ve Eda’dan da kurtulamamıştı.
Eda, Alp’e ulaşamayınca triplere girmişti ve Ceren’le gelmek için tutturmuştu. Böylelikle ikisi birlikte Ceren’lerin evine gelmişlerdi.
Eve geldiklerinde babası Kadir komutan asık suratla karşılamıştı onları.
“Hayırdır, nişanlın nerede?” demişti imayla.
Ceren buruk bir şekilde “göreve gitti,” demişti.
Küçükken babasının göreve gittiği zamanları hatırlamıştı. Nefret ederdi görev kelimesinden. Ve babası bu nefreti yeniden gözlerinden okumuştu sanki. Tarih, evin salonunda tekerrür etmişti.
Ceren, annesinin hep ağladığı ve depresif olduğu bir çocukluk geçirmişti. Bu sebeple mutlu bir aile nasıl olur tam olarak bilmiyordu. Haberi yoktu öyle bir şeyin varlığından.
Yatakta bir kez daha dön
