Yukarıda onları dinleyen adamdan habersiz,iki kadında baltalarını çıkarmış,sessizce birbirlerine meydan okuyorlardı.Bir kadın kanatmaktan yaralamaktan zevk alırken, diğer kadın yıllardır kanayan yarasını durduramadığı için kahroluyordu.
Hani zaman her şeyin ilacıydı? Hani zamanla her şey unutulurdu? Yalannn… koca bir yalan hem de! Ne yaşadıklarım unutuluyordu ne de yaşananlar… Zaman da geçse ,yıllarda geçse gerçekler tokat gibi çarpılıyordu yüzüme. Kendini bilmez insanoğlu unutturmuyordu bu utancı. Şu anda karşımdaki kadının bana yaptığı gibi.
''Buraya yıllar öncesini yaad etmek için gelmedim Roza.” dedim sakince, içimdeki yangını dışa vurmayarak.
''Zor değil mi? İnsan unutamıyor tabii.” demişti dalga geçercesine... Güldüm, sadece güldüm... Deselerki insanın dışı gülerken içi nasıl kan
