Sabaha karşı yaptığımız bir takım yaramazlıkların ceremesini çekiyordum şu anda. Öylesine yorgundum ki... Hiç bir iş yapmadığım halde ayakta uyuyacaktım nerdeyse.
“Rukiye, hadi banada bir iş ver yoksa şuracıkta uyuyup kalacağım.” dedim esneyerek.
“Şey, hanımım haddime değil ama bu vakitte neden ayaktasınız, gidin yatın kahvaltı saatine daha var.” demişti. Açıkçası yukarıya çıkmaya cesaret edemiyordum. Ben bile kendi yaptıklarıma inanamazken adamın yüzüne nasıl bakacaktım Allah aşkına.
“Yok Rukiye yok… Ben iyiyim böyle.” dedim panikle ve devam ettim. “Yok mu domates falan verde doğrayayım, hem dila annem çok sever.”
''Hanımım... Dila hanımağam bağ evinde kalmış dün gece. Sabah erkenden aradı. Kahvaltıya yetişirmiş.” dediğinde şaşırmıştım. Şehmuz babam burdayken Dila Annem neden yalnız k
