Yatağımda oturmuş üç gün önce olanları düşünüyordum.Hastaneden çıktığım günden beri Cihan yataktan çıkmama izin vermemiş,her seferinde buna karşı gelsemde beni dinlememişti.Aslında onu anlıyordum.Korkuyordu... o da benim gibi ölesiye korkuyordu.Gözlerinden, hareketlerinden, telaşından, her şeyinden anlıyordum bunu.
Düşüncelerime bir son verip, kasıklarımdaki ağrıya aldırmadan yavaşça yatağımdan kalkıp lavobaya geçtim. Rutin işlemlerimi halledip, ellerimi yıkarken gözlerim aynaya takılmıştı. Yüzümdeki ve vücudumdaki izler geçmeye başlasada ruhumdaki korkular, izler geçecek gibi değildi. Bebeklerime bir şey olacak korkusunu hala yaşıyordumve bu ölümden beter bir duyguydu... Aklıma gelenlerle gözlerim yine dolmuştu. Kim benden ya da annemden bu kadar nefret ederdi ki? Ya da annemin hayatını
