Ne kadar kapıda öylece kaldık bilmiyorum ama sonunda Işık kendini toparlayıp Turhandan ayrıldı ve eve girmesi için önünden çekilip içeri davet etti. Turhan Işığın bu hareketi ile içeri girmeyip bana bakınca kendimi zor da olsa toparlayıp
"Gel kardeşim" dedim. Turhan bana buruk bir tebessüm yollayıp içeri girdiğinde tutup sarılmıştım ona. Hem yaşattıklarımın küçük bir özrü olarak hem de zor bir gündü bugün Turhan için, belki de en iyi ben biliyordum bu hissi. Zordu, ölümler de zordu yıldönümleri de. Yaşamayan anlamaz derlerdi ya işte, belki de ondan en iyi ben anlıyordum karşımdaki yaralı adamı. Dostça vurdum kardeşim dediğim adamın sırtına destek vermek istiyordum, aynı şekilde karşılık verdiğinde burukça baktık ikimizde birbirimize. O an fark etmiştim ki Turhanla çok uzun bir süredir i
