Bir saat süren yolculuğumuz benim gergin nefes alışverişimle geçti. Arabalar peş peşe durunca öndeki adamlar hızlıca dışarı çıkıp kapılarımızı açtılar. Kendi tarafımdan inmek yerine Baran’ın indiği kısımdan indim. Bakışlarım insan yığınının üzerindeyken elimi tutan Baran beni kendine hafif çekip kulağıma eğildi. “Onların varlığını hissetme.” Yutkunup başımı biraz uzaklaştırdım. Varlıklarını hissetmemek imkânsız. Her yerde peşimizde olan adamlar varken rahatlıkla dolaşamazdım. Onlar yanımızdaysa tehlikedeyiz demektir. Beni tekrar kendine doğru çekince elimi göğsüne koydum.
“Avşin, korkma güzelim. Onlar bizi korumakla görevlendirilmiş adamlar. Titreme, hızlı hızlı nefes alıp verme. Merak etme gözlerinin sana değmesine izin vermem. Sen sadece beni yanında hisset.”
Burada bir hafta kalacağım
