Asfaltın üstünde kayan araba ruhumla beni uzaklara götürüyordu. Karşımızda uzun bir yol vardı. Etrafı ağaçlarla kaplı, güneş yeni doğduğu için turuncu ışığın esir aldığı gökyüzünün altında ilerliyorduk.
Bütün gece uyumama rağmen gözümü bir kere bile kapatmadım. Sanki farklı bir şey olacak diye kirpiklerimi kırpmaya korkuyordum. Özgürlüğüme kavuşmak için o evden kaçmıştım, babam gibi beni kendine esir edecek olan adamdan kurtulmuştum. Özgürdüm ama değil gibiydim.
Eşofmanımın kumaşını sıkmaktan parmaklarımın uçları acıyordu. Yanımda oturan adam rahatsız olmayayım diye neredeyse nefes bile almıyordu. Arabaya bindiğinden beri camdan dışarıyı izliyordu. Benim gözlerim sürekli onu bulsa da o bir kere bile bana bakmıyordu. Tıpkı eskiden olduğu gibi. Ne zaman minibüsüne binsem beni rahatsız etme
