Ardıl, karısının bu geri adım atan, yumuşak tavırlarını görmezden gelmeyi seçti. Elini cebine attı, telefonunu çıkardı ve hiçbir aciliyeti olmayan e-postalarını karıştırmaya başladı. Ancak üzerinde hissettiği o yakıcı, dikkatli gözleri yok saymak cidden çok zordu.
Elvin, kocasının kendisini bu kadar kolay affetmeyeceğini biliyordu. Gece boyunca uykusuz geçirdiği saatlerde düşünen kadın, yaşananlardaki payının, özellikle söylediği ağır sözlerin suçunu kabulleniyordu.
"Özür dilerim," dedi Elvin. Sesi kısık ve içtendi.
Öyle çok nazdı, cilveydi bilen bir kız değildi. Bazen yapabildiği olurdu, ama çok da başarılı olduğunu düşünmüyordu.
Ardıl, telefonundan başını kaldırmadan, sesi soğuk ve mesafeli bir tonda sordu:
"Ne için özür diliyorsun?"
Elvin, bu tepkiyle omuzlarını düşürdü. Ardıl'ın
