Büyüyen karnımla bu evin merdivenlerini inip çıkmaktan nefret ediyordum. Her adımda nefes nefese kalıyordum. Akşam yemeği için alt kata inerken her üç merdivende bir durup soluklanıyordum.
Önüme bir el uzatıldığında gülerek tuttum. Bora bu evdeki küçük kardeşimdi. Konu ne olursa olsun her daim yanımda olan tek insandı. Merdivenleri inerken elinden destek aldım ve yavaş yavaş indim. Büyüyen karnımın tek iyi yanı Cenk artık birlikte olmak istemiyordu. Ona kendimi tamamen bıraktığım günden sonra eskisi gibi canı her istediğinde dokunmuştu.
Karşı çıkmıyordum ama karşılık da vermiyordum. Bu kadarı onun için yeterli oluyordu ve benimle kavga etmekten kaçınıyordu. Kavga olmayınca benim de kafam rahat oluyordu. Ama karnım iyice büyüdüğü için artık uzak durmak zorunda kalmıştı.
"Bu nazlı kız n
